Απάτες και Υπατία της Ευδοξίας Αυγουστίνου, Φιλολόγου, Θεολόγου

Και πάλι η Τέχνη στην υπηρεσία της ιδεοληψίας! Την αλεξανδρινή μαθηματικό και νεοπλατωνική φιλόσοφο Υπατία παρουσιάζει η χολλυγουντιανή υπερπαραγωγή «Αgora». Το σκηνικό συνθέτουν πολιτικές αναταραχές, θρησκευτικές διαμάχες, αλλά και ένα ερωτικό τρίγωνο. Και καθώς «οι χριστιανοί κυνηγάνε Εβραίους και λάτρεις των αιγυπτίων θεών» (!), η Υπατία πέφτει στα χέρια του χριστιανικού όχλου, πού τη διαμελίζει, ενώ ενοχοποιείται και ο πατριάρχης Αλεξανδρείας Κύριλλος. Σκηνοθέτης και πρωταγωνίστρια ομολογούν ότι η Ιστορία της Υπατίας αποκτά ιδιαίτερη επικαιρότητα σήμερα. Η δεύτερη, βρετανίδα ηθοποιός, -θεωρεί ότι η Υπατία ήταν Αιγύπτια- δηλώνει: «Έχουμε τεχνολογική και ιατρική πρόοδο, αλλά όσον άφορα τα φονικά στο όνομα ενός θεού, ο φονταμενταλισμός εξακολουθεί να βασιλεύει». Ο χιλιανός σκηνοθέτης ομολογεί: «Μεγάλωσα χριστιανικά, μετά έγινα αγνωστικιστής και κατέληξα άθεος». Με την κινηματογραφική ταινία ανέλαβαν να ρίξουν φως στην πολύπτυχη υπόθεση της Υπατίας.

Μία άλλη πρόκληση έρχεται από τον φετινό εορτασμό των Τριών Ιεραρχών. Είναι γνωστό ότι από το 1841 η 30ή Ιανουαρίου, ήμερα μνήμης των Τριών Ιεραρχών, καθιερώθηκε ως ήμερα αφιερωμένη στην ελληνοχριστιανική Παιδεία και τα Γράμματα. Επισημοποιήθηκε έτσι έθιμο πού ίσχυε ακόμη και στα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Έκτοτε οι Τρεις Ιεράρχες θεωρούνται προστάτες της Παιδείας. Φέτος όμως την ήμερα των Τριών Ιεραρχών περιπαθείς νοσταλγοί του αρχαιοελληνικού παρελθόντος οργάνωσαν εκδηλώσεις, συμμετέχοντας -σύμφωνα με τις ανακοινώσεις τους- στη γιορτή των Γραμμάτων προς τιμήν... της Υπατίας. Παλαιότερα λασπολογούσαν τους εορταζόμενους αγίους και ζητούσαν από τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς να απέχουν από τη γιορτή τους. Αφού απέτυχαν οι προσπάθειες τους, τώρα επιζητούν μετάλλαξη της εορτής, καθιέρωση νέου εορτολογίου και ουσιαστικά κατάργηση της μεγάλης ημέρας της Παιδείας μας, πού συνδέεται άρρηκτα με την μνήμη των Τριών Ιεραρχών.

Πώς, λοιπόν, έχει η Ιστορία της Υπατίας, την οποία οι λάτρεις της χαρακτηρίζουν «εθνομάρτυρα»; Θυγατέρα του περίφημου αλεξανδρινού μαθηματικού Θέωνος η Υπατία μετά τις σπουδές της στις νεοπλατωνικές σχολές του Πρόκλου και του Ιεροκλέους επέστρεψε στην Αλεξάνδρεια, όπου επίσης διέπρεψε. Ο ιστορικός Σωκράτης παραδίδει ότι «έφτασε σε τέτοια ύψη ευρυμάθειας ώστε ξεπέρασε όλους τους φιλοσόφους της εποχής της, ανέλαβε την πλατωνική σχολή πού είχε ιδρύσει ο Πλωτίνος και έδινε τις φιλοσοφικές της διαλέξεις σε όλους εκείνους πού ήθελαν να την ακούσουν». Μεταξύ των μαθητών της, πού την θαύμαζαν, συγκαταλέγονται και δύο επίσκοποι· ένας εξ αυτών ο επίσκοπος Πτολεμαΐδος Συνέσιος της απευθύνει έξι επιστολές. «Στην πραγματικότητα (η Υπατία) συμπαθούσε τον χριστιανισμό», παρατηρεί η πολωνικής καταγωγής ιστορικός Maria Dzielska (Υπατία η Αλεξανδρινή, σ. 193).

Στις ήμερες της στην Αλεξάνδρεια συνέβαιναν συχνά εξεγέρσεις, πού κατέληγαν σε κακοποιήσεις αντιπάλων και σε φόνους. Γι' αυτό ευθύνονταν οι κοινωνικές διαφορές του πληθυσμού, καθώς και το μωσαϊκό φυλών, πολιτισμών και θρησκειών, με επικρατέστερους τους «εθνικούς». Κατά τη διάρκεια μιας τέτοιας διαφωνίας μεταξύ χριστιανών και Εβραίων ό έπαρχος της πόλης Ορέστης, πού βρισκόταν σε διαμάχη με τον πατριάρχη Κύριλλο, χαριζόμενος στους Εβραίους συνέλαβε και κακοποίησε τον χριστιανό γραμματοδιδάσκαλο Ιέρακα. Ο Κύριλλος, στον οποίο συμπαραστέκονταν πεντακόσιοι παραβαλάνοι (=εργαζόμενοι στο κοινωνικό έργο της Εκκλησίας) προειδοποίησε τους Εβραίους να μην προκαλούν. Οι ταραχές όμως γενικεύθηκαν, με αποτέλεσμα τη σφαγή χριστιανών, τη δήμευση περιουσιών μερικών Εβραίων και την εκδίωξη τους. Μεταξύ των άλλων θυμάτων συμπεριλαμβάνεται και ο μοναχός Αμμώνιος, τον οποίο ο Ορέστης συνέλαβε και βασάνισε μέχρι θανάτου και ο Κύριλλος τον τίμησε ως μάρτυρα. Στο μεταξύ κάποιοι «άφρονες», στρεφόμενοι κατά του έπαρχου Ορέστη, συνέλαβαν και φόνευσαν με φρικτό τρόπο την εξηντάχρονη τότε Υπατία, η όποια στήριζε τον έπαρχο και θεωρούνταν υπεύθυνη για την έλλειψη συνεργασίας μεταξύ των δύο ανδρών.

Ασφαλώς πρόκειται για ειδεχθή δολοφονία μιας ιδιαίτερα προικισμένης προσωπικότητας· σύμφωνα όμως με την πλειονότητα των ειδικών επιστημόνων πρέπει να χαρακτηριστεί ως πολιτική. Είχε να κάνει με την πολιτική ζωή της Αλεξάνδρειας ενώ «οι φρικαλεότητες αυτές αποδοκιμάστηκαν ακόμα και από ένθερμους χριστιανούς» (βλ. Chuvin Pierre, οι τελευταίοι εθνικοί, σ. 112). «Στόχος δεν ήταν το πρόσωπο της Υπατίας», το όποιο θαύμαζαν οι χριστιανοί, «αλλά η (υποτιθέμενη) στάση της» (βλ. π. Γεωργίου Δ. Μεταλληνού, Παγανιστικός Ελληνισμός, σ. Ι42).(1)

Έξαλλου ο όχλος της Αλεξάνδρειας δεν ευθύνεται μόνον για τον αποτρόπαιο φόνο της Υπατίας, αλλά και για τον εξίσου φριχτό θάνατο του αρειανού επισκόπου Γεωργίου επί των ήμερων του Ιουλιανού το 361, όπως και για τη δολοφονία του Πατριάρχη Προτερίου το 457. Σε όλες τις περιπτώσεις, «τα πτώματα τους, όπως έγινε και με την Υπατία, σύρθηκαν μέσα σε ολόκληρη την πόλη και μετά παραδόθηκαν στην πυρά», ενώ οι υπεύθυνοι διέφυγαν την τιμωρία, κάτι πού «συμβαίνει συχνά σε περιπτώσεις ταραχών» (βλ, Μ. Dzielska, δ.π., σ. 184-185). Στη χρονογραφία του Θεοφάνη για τα χρόνια του αγίου Κυρίλλου αναφέρεται επίσης η δολοφονία του έπαρχου Καλλίστου το 421/2, η εξέγερση του 435/6, οπότε σκοτώνονται πεντακόσιοι κάτοικοι και η δολοφονία του έπαρχου Χαρμόσυνου το 443 (εκ. Ε. de Boor, 85, 92, 96).

Για την εποχή του Κυρίλλου(2) στο φόνο της Υπατίας τη μοναδική σαφή κατηγορία κατά του πατριάρχη και των χριστιανών της Αλεξάνδρειας απευθύνει ο εθνικός - κατά τον Βαλέτα «μισόχριστος» - Δαμάσκιος έναν αιώνα αργότερα (6ος αι.). Ο δυσμενώς διακείμενος προς τον Κύριλλο και φιλικά προς τους σχισματικούς Νοβατιανούς ιστορικός Σωκράτης, χωρίς να απαγγέλλει κατηγορία συνενοχής στον Κύριλλο, σημειώνει μόνον: «Τούτο ου μικρόν μώμον Κυρίλλω και τη Αλεξανδρέων εκκλησία ειργάσατο». «Καμία ιστορική πηγή δεν αποδίδει άμεσα ευθύνη στον Κύριλλο», τονίζει ο Στ. Παπαδόπουλος (Άγιος Κύριλλος, σ. 30). Το γεγονός «ότι ο Κύριλλος είχε οποιαδήποτε συμμετοχή σε αυτή τη θηριωδία, δείχνει να αποτελεί μια αστήρικτη συκοφαντία», διευκρινίζει ο J. C. Robertson· «η άμεση σύνδεση του αγίου Κυρίλλου με το επεισόδιο στερείται κάθε ουσιαστικής αποδείξεως», συμπληρώνει ο μακαριστός π. Γεώργιος Φλορόφσκυ. «Αν πράγματι ευθυνόταν ο Κύριλλος, ο αρειανιστής Φιλοστόργιος, επίσης σύγχρονος της Υπατίας, ο όποιος εκφράζεται υβριστικά για τους Ορθοδόξους, δεν θα παρέλειπε να στιγματίσει τον δογματικό του αντίπαλο Κύριλλο (βλ. Παναγιώτη Χρήστου, Ελληνική Πατρολογία, τόμ. Δ', σ. 342). Σύμφωνα με τον Στ. Παπαδόπουλο, η ευθύνη του Κυρίλλου, «αν υπάρχει, πρέπει να περιορισθεί στο ότι δεν κατόρθωσε ν' απομονώσει ή ν' αποθαρρύνει τους φανατικούς χριστιανούς».(3)

Σχετικά με τους ισχυρισμούς ότι ο θάνατος της Υπατίας οριοθετεί την εποχή της «παρακμής του πνεύματος» η Dzielska σημειώνει: «Η ειδωλολατρία δεν εξαφανίστηκε μαζί με την Υπατία, όπως δεν εξαφανίστηκαν τα μαθηματικά και η ελληνική φιλοσοφία. Μετά τον θάνατο της ο φιλόσοφος Ιεροκλής άρχισε μία μάλλον εντυπωσιακή ανάπτυξη εκλεκτικού νεοπλατωνισμού στην Αλεξάνδρεια... Διατηρήθηκε επίσης ο παγανισμός». Και ακόμη «ολόκληρη στρατιά αξιόλογων γυναικών ασχολήθηκε με τη μελέτη της φιλοσοφίας τόσο στην αρχαιότητα όσο και στην πρώιμη βυζαντινή περίοδο» (βλ. ο.π., σ. 194-195, 206).

Τέλος, ο θρύλος της Υπατίας, ο όποιος εμφανίζεται στην ευρωπαϊκή λογοτεχνία κατά την εποχή του διαφωτισμού με προφανείς σκοπούς, στη μετανεωτερική εποχή χρησιμοποιείται και εκτοξεύεται από τους νεοπαγανιστές ως μύδρος κατά της Εκκλησίας και των εκπροσώπων της. Ανιστόρητες και άδικες οι κρίσεις των κατηγόρων αποκαλύπτουν την ταυτότητα εκείνων πού τις χαλκεύουν. Άλλα «αδικίαν φεύγειν», συμβούλευε ο Κλεόβουλος ο Ρόδιος.

1.Αξίζει να σημειωθεί ότι τον τελευταίο καιρό φαίνεται να κερδίζει έδαφος η άποψη ότι η Υπατία είναι το ίδιο πρόσωπο με την παρθενομάρτυρα αγία Αικατερίνη.

2.Ο Κύριλλος συνδεόταν φιλικά με μορφωμένους εθνικούς.

3.Μεγάλες ευθύνες καταλογίζονται και στον Ορέστη, αφού με την αδιαλλαξία του δεν μπόρεσε να επιβάλει την τάξη στη σπαρασσόμενη Αλεξάνδρεια.

από το περιοδικό της Ιεράς Μητροπόλεως Γρεβενών,
«Όσιος Νικάνωρ», τεύχος 293, Μάιος 2010
(http://www.zoiforos.gr/)

Η οικονομική κρίση και τα μελλούμενα του Μοναχού Προδρόμου Αγιορείτου

Η οικονομική κρίση και τα μελλούμενα..Πλέον δεν κρύβονται, ομιλούν περί παγκοσμίου κυβερνήσεως!(Μοναχού Προδρόμου Αγιορείτου)
Η πατρίδα μας στις ημέρες μας βρίσκεται στο κέντρο της δύνης διεθνών εξελίξεων, που προσπαθούν να εκμεταλλευτούν αδύνατα σημεία των χωρών της Ευρωζώνης και να κερδίσουν. Στο κέντρο αυτού του κυκλώνα βρίσκεται σήμερα η καταχρεωμένη χώρα μας, που μετά την ένταξή της στο Ευρώ σπαταλούσε χρήματα δανειζομένη, ζώντας το όνειρο της Ευρώπης με Ολυμπιακούς Αγώνες και μεγάλα έργα. Αυτή την στιγμή όλοι οι έλληνες, σύμφωνα με τις αναλύσεις, από μικρού έως μεγάλου, έχουν χρέος περίπου 30.000 ευρώ! Το φαινόμενο αυτό δεν είναι μόνο Ελληνικό αλλά παγκόσμιο. Οι Τράπεζες κατάφεραν να δανείσουν σχεδόν όλα τα κράτη με κεφάλαια που ουσιαστικά δεν είχαν στα αποθεματικά τους, λόγω της καταργήσεως του αντικρίσματος των νομισμάτων σε χρυσό επί Κένεντυ, πλουτίζοντας από τόκους ανύπαρκτων κεφαλαίων. Η δύναμη αυτή του πλούτου προκάλεσε την αλαζονεία της εξουσίας με απώτερο στόχο την πλήρη υποταγή των χρεωμένων χωρών υπό μίας κεντρικής σέκτας με την υποβάθμιση των εκλεγμένων κυβερνήσεων, που αναγκαστικά πλέον κλίνουν γόνυ ενώπιον των αδυσώπητων επιταγών των. Σήμερα στην χώρα μας βλέπουμε το «φαινόμενο», ας το πούμε καλύτερα, το σχέδιο των ελιτιστών, να ξετυλίγεται φανερά. Οι δανειστές, μας επιβάλουν τα προγράμματά των και τους σχεδιασμούς των. (μετανάστες, χωρικά ύδατα, Πολιτικό γάμο, εκτρώσεις, άθρησκη κοινωνία, ανηθικότητα, ναρκωτικά, ομοφυλοφιλία, τζαμί για μουσουλμάνους!, κλπ.).

Η χώρα μας καταβροχθίζεται από μία δύναμη που αχόρταγα ζητεί να καταπιεί τα πάντα. Δανείζοντάς μας, επιβάλλουν την ισοπέδωση της Ελλάδος, και των αξιών της, με ισοπέδωση του ελληνορθόδοξου συντάγματός μας και την καθιέρωση μιας απρόσωπης κοινωνίας αντίγραφο της απρόσωπης κενής ζωής των. Το σχέδιο αυτό φαίνεται ότι τείνει να επεκταθεί σε όλη την δυτική κοινωνία. Η μικρή μας χώρα ανυπότακτη, χωρίς προγράμματα και κανόνες, Ελλάς γαρ, βρίσκεται σε μία πρωτοφανή κατάσταση οικονομικού πειραματισμού. Οι ελεγκτές του νομισματικού ταμείου δηλώνουν έχουν εξετάσει πάνω από 30 χώρες αλλά η Ελληνική ακαταστασία είναι απερίγραπτη. Οι χώρες αδυνατούν να ανταπεξέλθουν μόνες τους.
«…. Είναι γεγονός ότι, εμείς, οι Έλληνες, έχουμε τα δικά μας προβλήματα, τα οποία και αντιμετωπίζουμε. Ας είναι λοιπόν αυτό, ένα ισχυρό μήνυμα για την ευρύτερη επείγουσα κατάσταση που αντιμετωπίζουμε. Χρειαζόμαστε παγκόσμια διακυβέρνηση, παγκόσμια οικονομική διακυβέρνηση και την χρειαζόμαστε γρήγορα. …» Από την ομιλία Πρωθυπουργού Γιώργου Α. Παπανδρέου στο Συνέδριο του Economist με θέμα: «Meeting the challenges through leadership strategy» (28 Απριλίου 2010) (πηγή: Ιστοσελίδα Κυβερνήσεως www.primeminister.gr/2010/04/29/1688).
Πλέον δεν κρύβονται, ομιλούν περί παγκοσμίου κυβερνήσεως.
Ένας από τους σκοπούς των; Η αλλαγή των συνόρων. Άνθρωποι μέλη των Ρόταρυ μας πληροφορούν για τα σχέδια συρρίκνωσης της Ελλάδος. Ισχυρίζονται ότι για τους έλληνες είναι αρκετή η χώρα μέχρι τα Τέμπη. Σχεδιάζεται η Μακεδονία με πρωτεύουσα την Θεσσαλονίκη η οποία θα επεκτείνεται από την ανατολική Θράκη με τμήματα της Βουλγαρίας, Σκοπίων, Βόρειας Ηπείρου μέχρι την Λάρισα. Οι μελλοντικοί σχεδιασμοί του ΝΑΤΟ για την περιοχή τα ίδια περιλαμβάνουν όπως μαθαίνουμε. Οι γείτονές μας, που τα γνωρίζουν όλα αυτά, καρναβαλίζουν σαν Μεγαλέξανδροι μπας και αρπάξουν κάτι. Τα όνειρά των στηρίζονται πάνω σε σενάρια που είναι σχεδιασμένα αλαχόθεν. Αυτό που σταματούσε μέχρι σήμερα τα γεγονότα ήταν οι οπλισμένοι σαν αστακοί έλληνες, με την Εκκλησία ως αφυπνιστική και ενωτική δύναμη που τους ενεργοποιούσε. Οι δύο αυτοί λόγοι τείνουν να εξαφανιστούν διότι χρόνια τώρα μεθοδεύουν την αποδυνάμωση του στρατού, την ενίσχυση των εχθρικών γειτόνων και την χλιαρότητα της Εκκλησίας.
Τα τελευταία χρόνια γίνονται υποχωρήσεις σε εθνικά θέματα, μειώνονται οι εξοπλισμοί (βλέπε S300, Leopard, υποβρύχια), διαλύεται ο στρατός, χτυπιούνται συστηματικά οι θεσμοί της οικογένειας, της ορθοδόξου πίστης, της γλώσσας, υπνωτίζονται οι εκκλησιαστικοί άνθρωποι με το χρήμα και την κούφια ανθρώπινη δόξα, τονίζονται έντονα μερικά σκάνδαλα ρασοφόρων (Βατοπαίδι, μητρόπολις Αττικής κλπ), συκοφαντείται η αστυνομία, η παιδεία, ο στρατός, η υγεία που διακρατούν την ενότητα του Έθνους μας. Αποτέλεσμα, να εξαφανιστεί κάθε αντίσταση. Για την νέα γενιά ετοιμάσαμε άσχημο μέλλον. Ανεργία, χρέος, ανύπαρκτη παιδεία και περίθαλψη, πελατειακό κράτος σε όλους τους τομείς του. Τους ετοιμάσαμε μια ζωή ανελεύθερη παρακολουθούμενη από ένα εκπληκτικό δίκτυο πληροφοριών εκ της υποθετικής τρομοκρατίας. Απ’ την άλλη οι εκκλησιαστικοί άνθρωποι στην πλειονότητα, ασχολούμενοι κυρίως με τις βιοτικές μέριμνες και τα καθημερινά, σταμάτησαν να υψώνουν ανάστημα στα κακώς κείμενα κατά το παράδειγμα του Βαπτιστού, του Πατροκοσμά, του π. Αυγουστίνου, του σημερινού δεσπότου Πειραιώς κλπ. Η Εκκλησία έχει μεγάλη δύναμη, το ξέρουν οι κοσμοκράτορες που με κάθε μέσο θέλουν να την φιμώσουν. Ευτυχώς ο Θεός μας έδωσε μεγάλη παρηγοριά τα εξαιρετικά μοναστήρια διάσπαρτα σε όλη την χώρα, που καθοδηγούν και στηρίζουν τον ευλογημένο λαό μας.
Πριν μερικές ημέρες εν μέσω της οικονομικής κρίσεως επισημάνθηκε από τον κ. Πρωθυπουργό στην Βουλή. «έχουμε απολέσει μέρος της εθνικής κυριαρχίας μας». Διότι πλέον η οικονομική πολιτική της Ελλάδας, και όχι μόνον αυτή, επιβάλλεται από τις Βρυξέλλες, τις διεθνείς αγορές, το ΔΝΤ και κάθε «επενδυτικό» κεφάλαιο. Ο εξωτερικός δανεισμός καταλήγει να αποτελεί πράξη παραχώρησης μέρους εθνικής κυριαρχίας. Οι επίτροποι της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ. εγκαταστάθηκαν στα υπουργεία για να κατευθύνουν την χώρα υπό την απειλή πτώχευσης παραγκωνίζοντας ουσιαστικά τις εκλεγμένες κυβερνήσεις οι οποίες μας καταχρέωσαν χωρίς να το πάρουμε είδηση. Κατά τον Καβάφη:

«Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.
Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.
Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη•
διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
A όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.
Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω.»

Σε ποιους ανθρώπους αναθέσαμε να χειριστούν την περιουσία του Ελληνικού Λαού που αποκτήθηκε με αίμα; Το πρόσωπο που κατέχει την καίρια θέση της οικονομίας σήμερα, αυτής του Οργανισμού Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους (ΟΔΔΗΧ): Eιναι ο Πέτρος Χριστοδουλάκης ο τέταρτος πιο ακριβοπληρωμένος manager της Εθνικής Τράπεζας που σε δημοσίευμα της «Monde», αναφερόταν ως ο μεσάζων της Goldman Sachs στην Ευρώπη. Ο ίδιος, αστειευόμενος λέει στον στενό του κύκλο, ότι αν ήθελαν να τον χαρακτηρίσουν, μάλλον θα έπρεπε να τον αποκαλέσουν τζέι-πι-μοργκανικό (από την JP Morgan). Διότι υπήρξε στέλεχος της JP Moragn για μία επταετία στο Λονδίνο (1991-98) ενώ για την Goldman Sachs εργάστηκε για πολύ λίγο το 1988-89. (καθημερινή) Αυτός λοιπόν ο άνθρωπος διαχειρίζεται το Δημόσιο χρέος της χώρας μας. Σε αυτή την κατάσταση φτάσαμε, και όχι μόνον εμείς αλλά και όλες σχεδόν οι δημοκρατικές χώρες που άφησαν το διεθνές τραπεζικό κεφάλαιο να ροκανίσει τον κεντρικό κορμό της οικονομίας των.
Οι άνθρωποι των τοκογλύφων διαχειρίζονται την οικονομία προς το συμφέρον της πατρίδος μας; Φυσικά όχι αλλά με γνώμονα το κέρδος των πατρόνων τους.
Όπως λέγει ο κ. Σπ. Μαρκέτος επ. Καθ. Παν. Θεσσαλονίκης συμφέρον της χώρας και των πολιτών είναι η στάση πληρωμών (πτώχευση), και όχι η συνέχιση δανεισμού που μεταγγίζει κεφάλαια της Ευρωπαϊκής ενώσεως στα Αγγλοσαξονικά funds μέσω της χώρας μας με ποινές επιτοκίου που θα πληρώσουν στο 10ετές μέλλον τα παιδιά μας. «...Καν΄ το όπως ο Βενιζέλος. Η ιστορία μας δίνει ένα διδακτικό παράδειγμα. Το 1932, με τον ελληνικό λαό πολύ πιο αμόρφωτο και ανοργάνωτο- και λιγότερο απαιτητικό από σήμερα- ο χαρισματικός πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος, που είχε πρόσφατα επανεκλεγεί σαρώνοντας τους αντιπάλους του, εξανέμισε τη δημοτικότητά του αφαιμάσσοντας την οικονομία στη λεγόμενη Μάχη της Δραχμής. Όταν τελικά κήρυξε στάση πληρωμών, έπειτα από μερικούς μήνες αντίστασης δηλαδή, ήταν πια αργά. Το κόμμα του είχε διαλυθεί, η δημοκρατία εκτροχιαστεί, με τελικούς ωφελημένους τους Γλύξμπουργκ και τον Μεταξά. Η ειρωνεία είναι ότι, στη συνέχεια, σταθεροποιήθηκαν οι ακροδεξιές κυβερνήσεις ακριβώς επειδή η ελληνική οικονομία, διαψεύδοντας τους τότε γκουρού των αγορών, σημείωσε πρωτοφανείς ρυθμούς ανόδου. Η πτώχευση ξαναζωντάνεψε την αγορά, μεταφέροντας πόρους από τα θησαυροφυλάκια των τραπεζών στην πραγματική οικονομία, από το εξωτερικό στο εσωτερικό....» (όλο το κείμενο: του καθηγ. : , ( [www.agioros.com] )
Στη σύγχρονη ελληνική Ιστορία, επισημαίνει ο Μαζάουερ (καθ. Παν. Κολούμπια στη Ν.Υ.), η σταθερά δεν είναι η αφερεγγυότητα της Ελλάδας, όπως διατυμπανίζουν κάποιοι, αλλά «ο απίστευτος βαθμός έξωθεν παρεμβάσεων στα εσωτερικά της ζητήματα... απορρίπτει τον «ευρέως διαλαλούμενο» ισχυρισμό πως η Ελλάδα είναι «κατά συρροή αφερέγγυα». Η μοναδική φορά που η χώρα χρεοκόπησε στη διάρκεια του 20ού αιώνα, υπενθυμίζει, ήταν το 1931-1932, «μια περίοδο κατά την οποία προφανώς δεν ήταν η μόνη που αντιμετώπισε προβλήματα» (http://www.agioros.com/forum/ ).viewtopic.php?id=1822
«Οι συνταγές που επιβάλλονται στην Ελλάδα είναι ταυτόσημες με αυτές που εφαρμόστηκαν εδώ το 2001», δήλωσε σε δημοσιογράφους η Christina Fernandez Kirchner πρόεδρος της Αργεντινής, υπογραμμίζοντας τις ομοιότητες μεταξύ της κατάστασης που επικρατεί στην Ελλάδα και την κοινωνική, πολιτική και οικονομική κρίση που συγκλόνισε την Αργεντινή προτού η χώρα κηρύξει στάση πληρωμών…..Το ΔΝΤ είχε χορηγήσει δάνεια 7,2 δισ. δολ. το 1999 και 39,7 δισ. δολ. τον Δεκέμβριο του 2000, όμως οι όροι ήταν ασφυκτικοί. Οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων μειώθηκαν και οι καταθέσεις πάγωσαν. … Όμως, μέσα σε μερικές μόλις εβδομάδες, η Αργεντινή κατέληξε ξανά χωρίς χρήματα, γιατί οι αγορές δεν πείστηκαν για την αποτελεσματικότητα της οικονομικής πολιτικής της…..Στα τέλη του 2001, η κρίση οδήγησε την κοινωνία σε σημείο ανάφλεξης. Το ξέσπασμα της λαϊκής οργής ήλθε, όταν ο κεντροαριστερός ντε λα Ρούα, απαγόρευσε την ανάληψη μετρητών από τις τράπεζες, πέραν του ποσού των 250 δολαρίων το μήνα. …Εργάτες, υπάλληλοι και αγρότες μάχονταν στους δρόμους της Αργεντινής και ο Ντε λα Ρούα πρόλαβε να διαφύγει με ελικόπτερο από την ταράτσα του προεδρικού μεγάρου, για να γλυτώσει από την οργή του όχλου. …Ο νέος πρόεδρος, Νέστορ Κίρτσνερ, έκανε στάση πληρωμών και δεν αναγνώρισε το χρέος. Δεν συμπεριέλαβε ούτε ένα νεοφιλελεύθερο οικονομολόγο στο επιτελείο του και απαίτησε από τους δανειστές και το ΔΝΤ τη διαγραφή του. ….Μετά από πολύμηνες διαπραγματεύσεις, οι δανειστές και το ΔΝΤ διέγραψαν το 75% της οφειλής και δέχθηκαν την αποπληρωμή των υπολοίπων με προνομιακούς όρους. Το πάλαιψαν και το κέρδισαν. …Τώρα η Αργεντινή αργά, αλλά σταθερά, έχει μπει στο δρόμο της οικονομικής ανάπτυξης. Σήμερα, η χώρα κατηγορεί το ΔΝΤ για κακοδιαχείριση της κρίσης του 2001-2002 και επισημαίνει ότι μπορεί να μιλά για οικονομική ανεξαρτησία, μακριά από την επίβλεψή του. Φέτος αναμένει ανάπτυξη από 3,5% ως 5%. …Όσο για το υπόλοιπο του χρέους έκανε πρόσφατα μία πρόταση για αποπληρωμή 34 σεντς στο ένα δολάριο. Και αν θέλουν...»
( [www.agioros.com] )
Όταν η Εκκλησία με συλλαλητήρια διαμαρτυρόταν για τις ηλεκτρονικές ταυτότητες, την συνθήκη Σέγγεν, πριν την προσχώρησή μας σ’ αυτήν το 1997, κάποιοι ευρωοραματιστές την ειρωνευόντουσαν. Και να που καταλήξαμε, να καταχρεώσουμε την χώρα σε τοκογλύφους. Το Σύνταγμα ορίζει ότι μόνο η Βουλή με αυξημένη πλειοψηφία μπορεί να παραχωρήσει μέρος της Εθνικής κυριαρχίας. Όμως αυτά τα δάνεια όχι μόνο δεν έχουν την έγκριση της Βουλής, αλλά πολλά είναι κρυφά, δηλαδή δεν τα ξέρουν οι αντιπρόσωποι του Ελληνικού λαού και συνάπτονται με υπογραφή ενός υπουργού και μόνον. Αν οι υπουργοί οικονομικών των τελευταίων ετών έπρεπε να πάρουν αυξημένη πλειοψηφία από την βουλή, και κατ’ επέκτασιν από τον λαό, για να δανειστούν, δεν θα έφτανε η Ελλάδα σε αυτό το σημείο. Ο Ελληνικός λαός δεν έχει δώσει πληρεξούσια στους υπουργούς οικονομικών να δανείζονται ασύστολα χωρίς να παίρνουν την έγκριση των αντιπροσώπων των.
Όταν ο παππούς Καραμανλής επισκέφτηκε το Άγιο Όρος ένας γέροντας τον ρώτησε: «κ. Καραμανλή ακούσαμε ότι είστε μασόνος είναι αλήθεια; «Και πήρε την απάντηση: «Καί ποιός δεν είναι μασώνος ρε!». Οι περισσότεροι εξυπηρετούν συμφέροντα προσωπικά, πολιτικά, και δυστυχώς ανθελληνικά, καθοδηγούμενοι χωρίς να το καταλαβαίνουν από τις οδηγίες των τεκτονικών Στοών, των αιρέσεων όπως οι Ιεχωβάδες και άλλων σεκτών «νέας εποχής» του διεθνούς σιωνισμού, όντες ενταγμένοι σ’ αυτές, οι οποίες τους ζητούν να εξοφλήσουν τα συμβόλαια της ανελίξεως των στα κυβερνητικά αξιώματα. Ταλαίπωροι, σαν τον Ιούδα που εκμεταλλεύονται τον οβολό του απλού λαού για να βολευτούν, απελπισμένα ζητούν να σβήσουν την δίψα της έρημης ψυχής των με τον πλούτο, με άρτο και θεάματα. Επιχειρούν να καταπνίξουν την απέραντη μοναξιά των με θεατρινίστικες φιλανθρωπίες, τραγελαφικές κοσμοθεωρίες, ελιτίστικη κουφότητα, πολιτικές πολυλογίες, αντί να μετανοήσουν. Χαμόγελο όμως δεν θα έχουν ποτέ στα χείλη των, και πρόσωπο Θεού δεν αντικρίζουν αν δεν επιστρέψουν τα κλεμμένα. Το αίμα και οι στεναγμοί των ταπεινών Ελλήνων επικρέμαται επί των κεφαλών των. Διότι κέρδισαν με το έξυπνο trading των επενδύσεων βάσει της παράνομης εσωτερικής πληροφόρησης. Διότι έλαβαν επιδοτήσεις και έκλεισαν συμφωνίες με λαδώματα υποσκελίζοντας τους άλλους χωρίς τιμιότητα, χωρίς προσόντα και χωρίς παραγωγή έργου. Διότι λαμβάνουν «φακελάκια» από τον ταπεινό πολίτη. Διότι απατούν την εφορία και αρνούνται να πληρώσουν μηχανευόμενοι κάθε τρόπο αποφυγής οφειλών. Διότι ψεύδονται, υπογράφοντας έγγραφα με κάθε τυπική νομιμότητα με τα οποία ζημιώνουν το δημόσιο συμφέρον, το οποίο κλήθηκαν να προασπίσουν.
Η χώρα, η Βουλή, τα δικαστήρια και οι διοικούντες μπορεί να παραγράφουν αδικήματα, η δικαιοσύνη του Θεού όχι. Θα διχοτομηθούν και αυτοί και οι οικείοι των.
Ιδού: ρεπορτάζ του κ. Τέλλογλου στην «Καθημερινή»
“….τα υποβρύχια Τype 214 που έχουν εξελιχθεί σε "κακό σπυρί" για τη χώρα, η γερμανική εταιρεία Ferrostaal AG, φαίνεται ότι πλήρωσε αδρά τους κρατικούς αξιωματούχους στην Ελλάδα το 1998 για να αναλάβει την κατασκευή 4 υποβρυχίων στο πλαίσιο της σύμβασης 012Β/00, χωρίς καν να υπάρξει διαγωνισμός. Μόνο για το «Παπανικολής», σύμφωνα με τις καταθέσεις που έγιναν στην Εισαγγελία του Μονάχου, δόθηκαν 10-12 εκατομμύρια ευρώ, ενώ γενικά οι προμήθειες-ρεκόρ που καταβάλλονταν από τους Γερμανούς ξεπερνούσαν το 5 % του κόστους της παραγγελίας….>> Defencenet 29-03-2010) ... Το 2000 πληρώσαμε τα υποβρύχια που ακόμα δεν έχουμε παραλάβει, ώστε να διευκολυνθεί το πέρασμα των Ναυπηγείων του Σκαραμαγκά στον έλεγχο της Thyssen Krupp, και τώρα ετοιμαζόμαστε να ξαναπληρώσουμε για να χρηματοδοτηθεί το πέρασμα των Ναυπηγείων του Σκαραμαγκά από τους Γερμανούς της Thyssen Krupp στους επενδυτές από το Άμπου Ντάμπι. Πρόκειται για εγκληματική διαχείριση του δημόσιου χρήματος, που εξηγεί την υπερχρέωση της χώρας μας, την αδυναμία ελέγχου του δημοσιονομικού ελλείμματος και το δανεισμό του ελληνικού Δημοσίου στις διεθνείς αγορές με τοκογλυφικά επιτόκια. Η «City Press» και η «Free Sunday» έχουν χαρακτηρίσει τη νέα προμήθεια των γερμανικών υποβρυχίων «τορπίλη στον Τιτανικό» της ελληνικής οικονομίας... ”
Σιχαμερό το φαινόμενο. Ας μην σχετιζόμεθα με κανέναν τρόπο με αυτά τα αχόρταγα θηρία, τους ανθρώπους των Τεκτονικών Στοών, των Αιρέσεων, του διεθνούς κεφαλαίου κλπ, οι άνθρωποι αυτοί είναι υποκριτές, βασανίζονται από πονηρή επήρεια του Κακού και συστέλλουν και σε μας την Χάρη του Θεού. (έλαιον δε αμαρτωλού μή λιπανάτω την κεφαλήν μου). Επίσης, να μή δανείζουμε τα χρήματά μας “επί τόκον”, ο Θεός μας το απαγορεύει διότι χρηματοδοτούμε τις τοκογλύφους τράπεζες. Ας μην κερδίζουμε από κόπους άλλων, μας απαγορεύει την κλοπή δια τυχερών παιγνιδιών, μας απαγορεύει την κλοπή δια του trading επενδυτικών προϊόντων, ο στεναγμός των κατεστραμμένων επενδυτών θα μας ζητηθεί ως βαρύ χρέος εν ημέρα κρίσεως. Οι δυνατοί μπορούν σήμερα να κερδίσουν από την κατάρρευση μιας οικονομίας ή μιας μετοχής μέσω των παραγώγων και τών credit default swaps (CDS) προκαλώντας αρνητικές η θετικές φήμες προς όφελός τους. Όμως ευλογεί ο Θεός αυτά τα χρήματα;
Ως παράδειγμα, αλλοίμονο, έχουμε το Ταχυδρομικό μας Ταμιευτήριο που στοιχημάτισε στην υποβάθμιση της Ελληνικής οικονομίας και κέρδισε εκατομμύρια!!
(Καθημερινή Κυριακής 21.3. 2010 . Της Σοφίας Παπαϊωαννου:
Την ώρα που στην Ελλάδα κατηγορούν τους κερδοσκόπους του εξωτερικού που έπαιξαν με τα σενάρια πτώχευσης της χώρας μας με τα περίφημα ασφάλιστρα κινδύνου, τα CDS των ελληνικών ομολόγων, και την ώρα που με αφορμή την οικονομική κατάσταση της χώρας μας συζητείται παγκοσμίως η επιβολή αυστηρότερων κανόνων και ελέγχου της αγοράς των CDS, αποκαλύπτεται πως ελληνική τράπεζα έπαιξε και κέρδισε με CDS. Η είδηση αυτή έχει ιδιαίτερη αξία, αφού με τα στοιχεία που παρουσιάζονται σήμερα η ελληνική τράπεζα που αγόρασε CDS είναι κρατική και πρόκειται για το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο. ….ο τέως πρόεδρος του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου Αγγελος Φιλιππίδης αγόρασε τον Αύγουστο του 2009, μήνα που ανακοινώνονται οι εθνικές εκλογές με αφορμή κατά τον τέως πρωθυπουργό Κ. Καραμανλή την οικονομική κατάσταση της χώρας, CDS αξίας 950 εκατομμυρίων ευρώ, όταν το πενταετές spread των CDS ήταν στις 135 μονάδες βάσης. Η νέα διοίκηση πουλά τα CDS τον Δεκέμβριο του 2009 στις 235 μονάδες βάσης. Η παγκόσμια αγορά των CDS το καλοκαίρι του 2009 κυμαινόταν στα 8 δισεκατομμύρια δολάρια. Αγοράζοντας το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο CDS αξίας 950 εκατομμυρίων ευρώ (δηλαδή 1,2 δισεκατομμύρια δολάρια) κατέχει μία θέση που αντιστοιχεί περίπου στο 12,5% της παγκόσμιας αγοράς, ποσοστό που θα μπορούσε να συμπαρασύρει και άλλους παίκτες. Πράγματι από τον Αύγουστο μέχρι τον Δεκέμβριο το CDS ανέβηκε κατά 110 μονάδες βάσης και το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο κέρδισε με το αυτό το παιχνίδι περίπου 35 εκατομμύρια ευρώ.) ....».
Φτάσαμε λοιπόν σε αδιέξοδο. Πώς όμως θα βγούμε απ’ αυτό; Ένας είναι ο δρόμος, ο δρόμος της μετανοίας, της αλλαγής μας. Ναι το μπορούμε! Ας ανατρέψουμε με τον προσωπικό μας αγώνα ο καθένας τα κακώς κείμενα, όπως ο τελώνης του Ευαγγελίου που άλλαξε συμπεριφορά. Ήδη δύο αξιόλογοι αρχιερείς μας, δίνουν το παράδειγμα επιστρέφοντας το μισθό τους στο κράτος.
Έλεγε ο ναύαρχος Μιαούλης το 1821: “Σε έναν πόλεμο που φαινόταν χαμένος στην θάλασσα ξαφνικά εμφανίστηκαν μερικοί μπουρλοτιέρηδες που κέρδισαν τον άνισο αγώνα.”
Η Ελλάδα έχει τον Θεό δεν χάνεται, και Αυτός θα βρει τρόπο να σώσει τον λαό μας συνετιστούμε. Ας αρχίσουμε λοιπόν με αυτοθυσία να καταθέτουμε μεγάλα ποσά στην τράπεζα των φτωχών συνανθρώπων μας, που αυτήν την εποχή βρίσκονται σε ένδεια, για να ξαναγυρίσει το ελληνικό χαμόγελο και η αγάπη που μας χαρακτηρίζει, που δίνει πολιτισμό και διδάσκει ήθος.
Ας θέσουμε κέντρο της ζωής μας το Άγιο Ποτήριο, τον Χριστό, που οι περισσότεροι ξεχάσαμε, και χάσαμε το νόημα της ζωής και την ελπίδα της Αναστάσεως. Ας αρχίσουμε να δουλεύουμε φιλότιμα καθένας στο πόστο του. Ας εγκαταλείψουν τις μασονικές στοές οι τέκτονες, οι ροταριανοί, οι αιρετικοί και όποιοι άλλοι, για να σπάσουν το συμβόλαιο που τους έδεσε με τον Διάβολο κατά την μύησή των, εξομολογούμενοι κάτω από το πετραχήλι του ταπεινού ιερέα, να φύγουν οι εφιάλτες των, να ελευθερωθούν.
Για εμάς τους απλούς ανθρώπους η καταιγίδα αυτή είναι μία χρυσή ευκαιρία που θα μας στρέψει προς τον ουρανό, πέρα από την πρόσκαιρη αυτή ζωή που διανύουμε. Κατά το ρητό του ιστορικού Πολυβίου «Ει μη ταχέως απολώμεθα, ουκ αν εσώθημεν», αν δεν καταστραφούμε δεν θα σωθούμε. Ρασοφόροι και μη όλοι κάπου έχουμε ξεφύγει. Αδερφοί μας ζουν στην Σερβία και Βουλγαρία με 100-200 Ε τον μήνα. Στην Αφρική με 5 ευρώ και με πολλά παιδιά η κάθε οικογένεια. Εμείς; Ναι, εμείς τα αγέννητα τα πετάμε στους υπονόμους, και μετά καπνίζουμε σαν φουγάρα από την στεναχώρια, και πίνουμε για να ξεχάσουμε, και χρειαζόμαστε πολλά χρήματα για ταξίδια για να ξεφύγουμε από τις ενοχές και την μοναξιά, με χρήματα από την πιστωτική κάρτα φυσικά. Κάποιοι βέβαια μας δανείζουν για να μας αγοράσουν, είναι αυτοί οι δανειστές μας που μας έδειξαν από τα δικά τους κανάλια των ΜΜΕ ότι, έτσι ζει ο καλός κόσμος με γλέντια και σπατάλες. Οχι σαν τους πολύτεκνους παλιομοδίτες. Αυτοί οι τελευταίοι αντιμετωπίζονται με ειρωνικά χαμόγελα απο τους πολλούς. Ετσι τορπιλίζεται ο αγώνας των τιμίων αυτών ανθρώπων κατά της νέας φασιστικής τάξεως, με την ειρωνεία που τους προσάπτεται, ότι δηλαδή είναι κωμικοί και φαντασμένοι με ξεπερασμένες και χιλιοειπωμένες θεωρίες περί συντέλειας και ερχομένου Αντιχρίστου με το σφράγισμα του 666.
Επειδή ο αγώνας μας πρέπει να στηρίζεται σε αληθινά επιχειρήματα καθώς δεν μπορούμε να περιγράψουμε επακριβώς τα γεγονότα της συντελείας για το πως και ποια μεσα επιβολής θα εφαρμοστούν, θα θέλαμε να αναφέρουμε μερικά στοιχεία για θέμα που νέου αριθμού που λανσάρεται στις μέρες μας. Τον ΑΜΚΑ και την σχέση του με τον 666.
Η καθιέρωση του αριθμού αυτού σε όλα τα ασφαλιστικά ταμεία επιβάλλεται σιγά σιγά. Θεωρείται ως προϋπόθεση για την εισαγωγή σε κρατικά Νοσοκομεία και πριν λίγες ημέρες λάβαμε την πρώτη επιστολή από τον ΟΓΑ που προϋποθέτει κατοχή του αριθμού γιά την λήψη συντάξεως και άλλων αποζημιώσεων. Η διοικούσα εξουσία θέλει να επιβληθεί το μέτρο για τον κατά το δυνατό καλύτερο έλεγχο των ασφαλιστικών ταμείων, από την άλλη απλοί πολίτες ανησυχούν φοβούμενοι ότι έρχεται ο αντίχριστος διότι υπάρχουν σύμβολά του στην νέα τεχνολογία που πρόκειται να επιβληθεί.
Εξετάζοντας τις μελλοντικές ηλεκτρονικές κάρτες ΑΜΚΑ βλέπουμε ότι κωδικοποιείται ο αριθμός με την τεχνολογία bar-code κωδικοποίηση code 39. Για του λόγου το αληθές εν συντομία,θα παρουσιάσουμε τους κανόνες αυτού του τύπου γραμμωτού κώδικα ώστε να δούμε την σχέση του με τον συμβολικό αριθμό του Διαβόλου =666.
Ο code 39 περιγράφει αριθμούς, γράμματα και μερικά σύμβολα. Ο κάθε χαρακτήρας αποτελείται από 9 διαστήματα εναλλασσόμενα από μαύρο Κάι λευκό όπου περιέχονται πάντα 3 χοντρές γραμμές και 6 λεπτές. Εξ ού και το όνομα 39, δηλ 3 παχείς από τις συνολικά 9 γραμμές. Η σειρά με την οποία εναλλάσσονται κωδικοποιεί και τους αντίστοιχους χαρακτήρες που απεικονίζει. Σε αυτήν την κωδικοποίηση υπάρχουν δύο καθορισμένοι χαρακτήρες αρχής και τέλους, το σύμβολο (*), το οποίο απεικονίζεται με τον δυαδικό κώδικα 010010100 οποίος και προκύπτει από την εναλλαγή λευκών και μαύρων στηλών, μεγέθους κβαντισμένου κατά 2, ενώ ο αριθμός 6 με την 001110000.(US patent 7,299,989 B2.>> [www.agioros.com] Εκ τούτων ουδεμία σχέσις φαίνεται να υφίσταται μεταξύ των οι χαρακτήρων εκκίνησης και του αριθμού 6, πραγμα που δεν συμβαίνει με τους κωδικούς EAN και UPC (κωδικοί οπου καθημερινα συναντάμε στις ετικέτες των προιόντων) όπου εμφανίζονται απαραιτήτως τα τρία 6, βάσει της delta distance ιδιότητος που τους αποκαλύπτει (βλέπε ανωτέρω US patent και τεχνική ανάλυση ΕΑΝ στην θέση: http://www.agioros.com/iraklios/bar.code/3tech.anal.htm).
Το ότι ο ΑΜΚΑ φαίνεται «καθαρός» δεν σημαίνει ότι εφησυχάζουμε. Χρειάζεται προσοχή. Π.χ σε πολυκαταστήματα εκδίδουν με προσωπικά μας στοιχεία εκπτωτικές κάρτες-γραμμωτούς κώδικες με 666 ( [www.agioros.com] ). Κανείς δεν μας εγγυάται το τι θα ξημερώσει η αυριανή. Ήδη στα σώματα ασφαλείας εκδίδουν ηλεκτρονικές ταυτότητες με ιδιότητες πιστωτικής κάρτας. Φαινόμενο που θα επεκταθεί και στους πολίτες.

Οδεύουμε προς την παγκοσμιοποίηση.
Αυτό που άμεσα μπορούμε να κάνουμε όλοι σε προσωπικό επίπεδο για συμβάλουμε στην διάσωση της οικονομίας της χώρας μας είναι το να χρησιμοποιούμε πάση θυσία ελληνικά προϊόντα, να χρησιμοποιούμε πάντα ελληνικά καταστήματα για τις αγορές μας, και να μην αγοράζουμε τίποτε ξένο όσο φθηνό και αν είναι, εκτός των απαραιτήτων. Ας χρησιμοποιήσουμε το bar code με το 666 των τροφίμων για κάτι καλό. Ο αριθμός που πρέπει να αναγράφεται στην αρχή (κωδικός χώρας) είναι για την Ελλάδα ο 520 ή ο 20. Άρα αγοράζουμε μόνο προϊόντα που ξεκινούν από 520 ή 20.
Η χώρα μας έχει αυτή την στιγμή δύο δρόμους εμπρός της. Την έξοδο από το Ευρώ με υποτιμημένη δραχμή. Ή το να γίνει μία μικρή προβληματική περιφέρεια της Ε.Ε. Και οι δύο δρόμοι θα πονέσουν και θα λυπήσουν τους Έλληνες αλλά ο καλός Θεός δεν θα μας αφήσει. Πιθανώς μας προετοιμάζει σαν λαό για κάτι μεγάλο. Περιμένουμε ότι θα συμβούν παγκόσμια γεγονότα (όπως ακούγεται από αγίους ανθρώπους) που ξεκίνημα θα έχουν το ΙΡΑΝ με πυρηνικό ολοκαύτωμα, διάλυση της Τουρκίας και ξέσπασμά γενικευμένου πολέμου που θα ετοιμάσει την παγκόσμια κυβέρνηση.
Η Ελλάδα ήταν είναι και θα παραμείνει πάντα μοναδική και πολύτιμη, διότι από αρχαιοτάτων χρόνων, ως κιβωτός, μεταφέρει το μήνυμα της ανωτάτης φιλοσοφίας, της γνώσεως των λόγων των όντων, και τα τελευταία 2000 χρόνια το της εν Χριστώ Αναστασίμου Ζωής. Είναι η Εκλεκτή του Θεού που έφερε την Ελληνική φιλοσοφία και τα γράμματα στον κόσμο, τον οποίο και ενοποίησε δια του Αλεξάνδρου, μετάγγισε τον Χριστιανισμό δια του Βυζαντίου, και τώρα κομίζει το μήνυμα της μετανοίας και της επιστροφής του φωτός, σε έναν πλανήτη που περιμένει απελπισμένος στο σκοτάδι των αιρέσεων, στον δαιμονικό Μωαμεθανισμό και Βουδισμό, στον νεκρό Σιωνισμό, στην αθεΐα, στην ειδωλοποίηση της επιστήμης και των “αγορών”.
«Εγώ νενίκηκα τον κόσμο» λέει ο Ιησούς και εμείς οι Έλληνες απαντάμε «ελύληθεν η ώρα!»
Ας ελπίσουμε ότι ο Θεός θα γυρίσει σελίδα στην ιστορία γρήγορα και ανώδυνα. Γιατί Εκείνος έχει το δικό Του σχέδιο αφού είναι όλος αγάπη για τον κόσμο που δημιούργησε και πάντα αναζητά τη σωτηρία μας.

Μοναχός Πρόδρομος (Τζιντζής Κων.)
Ηλ. Μηχανικός
http://aprogrammatista.blogspot.com/

Γιατί οι άνθρωποι δεν αφήνουν την αμαρτία;

Ο π. Αρσένιος Μπόκα αφότου χειροτονήθηκε ιερεύς και έλαβε και την ευλογία να εξομολογή, συχνά στην εξομολόγησι έλεγε στους ανθρώπους που ήρχοντο τα ανεξομολόγητα αμαρτήματά τους (τα οποία αυτοί τα έκρυβαν ή τα ξεχνούσαν) και μόνο σε μερικούς έδινε την ευλογία να κοινωνήσουν των Αχράντων Μυστηρίων. Είχε το χάρισμα από τον Θεό ο π. Αρσένιος και έβλεπε την εσωτερική κατάστασι των ανθρώπων κι αυτά που είχαν κάνει στην ζωή τους και αυτά που θα τους συμβούν.

Βλέποντας όμως ο Πατήρ ότι πολλοί απ΄ αυτούς, που εξωμολογούντο, δεν άλλαζαν τον τρόπο της ζωής τους, αλλά συνέχιζαν με τις κακές επιθυμίες τους και τα αμαρτήματά τους και γνωρίζοντας ότι θα είναι εγγυητής για την σωτηρία των ψυχών τους στην Μέλλουσα Κρίσι, παρεκάλεσε τον Θεό να του αποκάλυψη για ποιά αιτία οι άνθρωποι δεν αφήνουν τις αμαρτίες τους.
Και μία ήμερα, καθήμενος σ’ ενα κάθισμα στον κήπο του μοναστηρίου και κυττάζοντας προς το βουνό, βλέπει ότι εμφανίσθηκε στην κορυφή του βουνού ένα μεγάλο σύννεφο, μαύρο και σκοτεινό και μέσα σ΄ αυτό ακουγόταν φασαρία και πολύς θόρυβος. Άντικρύζοντας με περισσότερη προσοχή, παρετήρησε ότι ξαφνικά το σύννεφο χωρίσθηκε σε δύο μέρη και στο μέσον του σύννεφου, φάνηκε η κορυφή του βουνού, όπου υπήρχε βασιλικός θρόνος περικυκλωμένος από φωτιά και ο σατανάς να κάθεται εκεί έχοντας γύρω του πολλούς δαίμονες. Άκουσε τότε ο π. Αρσένιος τον Εωσφόρο να λέγη στους δαίμονες:

-Ποιος από έσας είναι επιτήδειος να εύρη ένα πονηρό λογισμό, τον οποίον να ψιθυρίσουμε στον νου των ανθρώπων για να τους ελκύσουμε προς το μέρος μας κι έτσι να κερδίσουμε πολλές ψυχές, να κάνουμε μία βασιλεία μεγαλύτερη από εκείνη του Θεού, διότι ολίγος καιρός ακόμη μας έμεινε.

Τότε εμφανίζεται ένας διάβολος. Προσκύνησε τον αρχηγό του μέχρι του εδάφους και του είπε:

-Έξοχε του σκότους αρχηγέ, ευρήκα κατάλληλο να ψιθυρίσω στους ανθρώπους τον λογισμό ότι δεν υπάρχει Θεός.

Τότε ο αρχισατανάς του είπε: Δεν είναι πολύ καλή αυτή η πονηριά σου, διότι ημπορούμε να κερδίσουμε περισσότερους με άλλο τρόπο. Ας έλθη κάποιος άλλος.

Ήλθε ο δεύτερος και του είπε:

-Έξοχε του σκότους αρχηγέ, εγώ προτείνω, να τους αφήσουμε να πιστεύουν στον Θεό, αλλά να τους ψιθυρίσουμε οτι δεν υπάρχει, ούτε παράδεισος ούτε κόλασις και ότι η ζωή αυτή υπάρχει μόνο μέχρι του τάφου.

Ο αρχισατανάς, μετά από αρκετή περίσκεψι του είπε:

Ούτε μ΄ αυτή την πονηρή σκέψι θα ημπορέσουμε να κερδίσουμε πάρα πολλούς, διότι ο Χριστός, όταν ανυψώθηκε στους ουρανούς, είπε στους μαθητές Του: «Εν τη οικία του Πατρός μου μοναί πολλαί είσι… και εάν πορευθώ και ετοιμάσω υμίν τόπον, πάλιν έρχομαι και παραλήψομαι υμάς προς εμαυτόν…» (Ιωάν. 14, 2-3). Ακόμη είναι αρκετά φυτευμένη αυτή η πίστις στο νου των ανθρώπων ότι υπάρχει Θεός και Αυτός θα τους ανταμείψη κατά τα έργα τους. Λοιπόν, ας έλθη άλλος.

Έρχεται ο τρίτος και λέγει, αφού πρώτα τον προσκύνησε μέχρι του εδάφους:

-Έξοχε του σκότους αρχηγέ, εγώ προτείνω καλλίτερα να επαινούμε τους ανθρώπους για την πίστι τους στον Θεό, στην ύπαρξι του παραδείσου και της κολάσεως, στην τελική Κρίσι, αλλά ταυτόχρονα, χωρίς διακοπές να τους ψιθυρίζουμε: «Μη βιάζεσθε να μετανοήσετε. Άφετε αυτό το έργο στα γεράματά σας, διότι ο θάνατος θ΄ αργήση. Τώρα να χαίρεσθε τις απολαύσεις της ζωής, να ικανοποιήτε όλες τις σαρκικές σας επιθυμίες, διότι έχετε αρκετό χρόνο μπροστά σας»! Και κάνοντας εμείς τα δελεαστικά μαγικά μας έργα, δεν θα καταλαβαίνουν αυτοί πότε περνάει ο καιρός και έρχεται το τέλος τους. Ο θάνατος θα έρχεται ξαφνικά και θα τους ευρίσκει απροετοίμαστους και τότε αυτοί θα είναι για πάντα ιδικοί μας.

Τότε ο αρχισατανάς εκούνησε το κεφάλι του ικανοποιητικά. Εγρύλισε από μία διαβολική χαρά και με μία βιαστική λαχτάρα τους είπε:

-Πηγαίνετε και κάνετε, όπως ακούσατε από τον συνάδελφο σας! Έτσι, μόνο τυπικά και για τα μάτια του κόσμου εκπληρώνουν οι άνθρωποι τα χριστιανικά τους καθήκοντα, εφ΄ όσον σε κάθε στιγμή οι πονηροί δαίμονες τους ψιθυρίζουν δελεαστικά για τις απολαύσεις αυτού του κόσμου και οι άνθρωποι υπακούουν. Δεν αλλάζουν την τακτική τους και συνεχίζουν να ικανοποιούν τις επιθυμίες τους και τις αμαρτίες τους, περιφρονώντας τις πατρικές συμβουλές και την αληθινή μετάνοια, έστω και στα γεράματά τους.

Με το χάρισμα της προοράσεως με το οποίον τον επροίκισε ο Θεός επρόσεχε στα βάθη των καρδιών των ανθρώπων με μία μοναδική ακρίβεια σ΄ αυτούς που ήρχοντο να τον συμβουλευθούν.

Κάποια ήμερα ήλθε σ΄ αυτόν μία κοπέλλα με τον λογισμό να τον πειράξη, αλλά ο πατήρ της είπε: «Εσύ, κορίτσι μου, βλέπε ότι σε ζητεί ο Νυμφίος και ετοιμάσου, διότι είναι καθ΄ οδόν και έρχεται να σε πάρη». Και μετά άπό μερικές ήμερες ήλθε ο Νυμφίος (διά του θανάτου) και την παρέλαβε.

Σε δύο νέους που ήθελαν να νυμφευθούν τους είπε: Να μη νυμφευθήτε διότι είσθε αδέλφια. Και πράγματι ήσαν αδέλφια κατά σάρκα.

Άλλοτε, στο τέλος μιας Θείας Λειτουργίας, που λειτουργούσε σ΄ ένα εκκλησάκι του δάσους, ήλθαν δύο οικογένειες από το γειτονικό ομώνυμο χωριό Σίμπατα ντε Σιούς. Η μία είχε ένα γυιό και η άλλη μία κόρη και είπαν στον π. Αρσένιο:

-Πάτερ, οι νέοι αυτοί θέλουν να νυμφευθούν.

Αντικρύζοντάς τους και τους δύο είπε στον νέο ο Πατήρ:

-Παιδί μου, ψάξε να εύρης άλλη κοπέλλα, διότι πολύ ομοιάζετε μεταξύ σας μ΄ αυτή την κοπέλλα.

Επιστρέφοντας ο Πατήρ στα γειτονικά εκείνα χωριά, είπε στους γονείς των δύο παιδιών:

-Εσείς δεν βλέπετε ότι ομοιάζουν πολύ σαν αδέλφια; Είναι μεγάλη αμαρτία να νυμφευφθούν, ενώ είναι αδέλφια.

Τότε ο νέος είπε προς τον π. Αρσένιο:

-Την αμαρτία αυτή θα την βγάλουμε εμείς από την ζωή μας, πάτερ!

Τί συνέβη στην συνέχεια; Ενυμφεύθηκαν και το πρώτο παιδί τους γεννήθηκε εύρωστο, το δεύτερο και το τρίτο κωφάλαλα, το άλλο, που γεννήθηκε είχε επιληψία και μετά από ολίγο καιρό απέθανε. Μετά από ολίγα χρόνια το πρώτο παιδί τους σκοτώθηκε σε τροχαίο ατύχημα που συνέβη έξω άπό το μοναστήρι Σίμπατα ντε Σιούς. Η σύζυγος του νέου εκείνου, που είπε ότι θα καταργήση την αμαρτία, αρρώστησε και πάντοτε ερωτούσε τον εαυτό της: «Γιατί υποφέρω τόσο πολύ;» Ήλθε στο μοναστήρι Σίμπατα ντε Σιούς για να επιτέλεση 40 Λειτουργίες για να τις αποκάλυψη ο Θεός ποιά είναι η ενοχή της και η αιτία αυτών των μεγάλων παιδεύσεων, που εξέσπασαν επάνω τους. Όταν συνεπληρώθησαν οι 20 Λειτουργίες σκέφθηκαν να φέρουν και τα υπόλοιπα χρήματα για να κάνουν και τις υπόλοιπες.

Βλέποντας η πενθερά της ότι ανεχώρησε η νύμφη της από το μοναστήρι, βγήκε μπροστά της να την συνάντηση. Όταν συναντήθηκαν, η νύμφη είπε στην μαμά (πενθερά) της:

-Μαμά, γιατί ήλθες μπροστά μου;

Η πενθερά της, ελεγχομένη από την συνείδησί της της είπε:

-Εσύ, Βιορίκα, έφυγες τώρα από το μοναστήρι και πάς να φέρης χρήματα για τις υπόλοιπες Λειτουργίες, λόγω των πολλών συμφορών σου! Εγώ όμως δεν ημπορώ άλλο να υπομείνω και ήλθα να σου είπώ, οτι εσύ και ο άνδρας σου είσθε κατά σάρκα αδέλφια!

Τότε η κοπέλλα άρχισε να κλαίη και της είπε:

-Γιατί δεν με κατέστησες προσεκτική τότε και δεν μου είπες την αλήθεια; Βλέπεις, ότι επαληθεύθηκαν τα λόγια του π. Αρσενίου;

Μια άλλη φορά ήλθε μία γυναίκα και είπε στον Γέροντα ότι έχασε ή ότι της έκλεψαν 20.000 λέι. Αλλά ο Πατήρ, πριν του ειπή εκείνη το πρόβλημά της, της το ανεκοίνωσε ο ίδιος ότι με τα χρήματα αυτά έπρεπε να πλήρωση για να γεννηθούν δύο παιδιά της, και τα δύο κορίτσια και ότι από τότε και στο έξης δεν θα έχη προκοπή το σπίτι της, διότι οί ψυχές των παιδιών αυτών, τα οποία εσκότωσε με έκτρωσι, ζητούν την εκδίκησι από τους γονείς τους.

Πηγή: Βίος, λόγοι και νουθεσίες του Ρουμάνου Γέροντος Αρσενίου Μπόκα (1910-1989), μετάφρασις από τα ρουμανικά υπό μονάχου Δ., εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 2004

περί αναξίων αρχόντων....

Ερώτηση. Ο Απόστολος Παύλος λέει ότι οι εξουσίες του κόσμου έχουν ταχθεί από τον Θεό. Πρέπει λοιπόν να δεχθούμε ότι κάθε άρχοντας ή βασιλεύς ή επίσκοπος προχειρίζεται στο αξίωμα αυτό από τον Θεό.
Απόκριση: Ο Θεός λέει στον Νόμο: «Θα σας δώσω άρχοντας σύμφωνα με τις καρδιές σας» Είναι λοιπόν φανερό ότι οι μεν άρχοντες και οι βασιλείς που είναι άξιοι αυτής της τιμής προχειρίζονται στο αξίωμα αυτό από τον Θεό. Οι άλλοι πάλι που είναι ανάξιοι προχειρίζονται κατά παραχώρηση ή και βούληση του Θεού σε ανάξιο λαό εξ' αιτίας αυτής της αναξιότητας των. Και άκουσε σχετικά μερικές διηγήσεις.

Όταν είχε γίνει βασιλεύς ο Φωκάς ο τύραννος και άρχισε εκείνες τις αιματοχυσίες με τον Βονόσο τον δήμιο, υπήρχε κάποιος μοναχός στην Κωνσταντινούπολη, άγιος άνθρωπος, που έχοντας πολλή παρρησία προς τον Θεό, σαν να δικαζόταν με τον Θεό και έλεγε με απλότητα: «Κύριε, γιατί έκανες τέτοιον βασιλέα;».

Και τότε, αφού το έλεγε αυτό για αρκετές ημέρες, του ήλθε φωνή εκ Θεού που έλεγε. «Διότι δεν βρήκα άλλον χειρότερο».

Υπήρχε και κάποια άλλη πόλη στην περιοχή της Θηβαϊδος που ήταν γεμάτη παρανομία, της οποίας οι πολίτες διέπρατταν πολλά μιαρά και άτοπα πράγματα.

Σ' αυτήν λοιπόν κάποιος άνθρωπος του ιπποδρόμου διεφθαρμένος στο έπακρον απόκτησε ξαφνικά κάποια ψευδοκατάνυξη και πήγε και κουρεύτηκε μοναχός και ντύθηκε το μοναχικό σχήμα.

Αλλ' όμως καθόλου δεν σταμάτησε τις πονηρές πράξεις του.
Συνέβη λοιπόν να πεθάνει ο επίσκοπος της πόλης αυτής. Τότε παρουσιάσθηκε σε κάποιον άγιο άνθρωπο άγγελος Κυρίου και του λέει: «Πήγαινε και προετοίμασε την πόλη, για να χειροτονήσουν επίσκοπο τον πρώην άνθρωπο του ιπποδρόμου».

Πήγε λοιπόν αυτός και έκανε ότι του παρηγγέλθη. Αφού λοιπόν χειροτονήθηκε ο προαναφερθείς πρώην ή μάλλον έτι φαυλόβιος, άρχισε με τον νού του να φαντάζεται ότι κάτι είναι και να υψηλοφρονεί.

Τότε του παρουσιάσθηκε άγγελος Κυρίου και του λέει: «Γιατί υψηλοφρονείς, άθλιε; Σου λέω αλήθεια ότι δεν έγινες επίσκοπος, επειδή ήσουν άξιος για ιεροσύνη, αλλά γιατί αυτής της πόλεως τέτοιος επίσκοπος της άξιζε».

Γι' αυτό λοιπόν, αν ποτέ δεις κάποιον ανάξιο και πονηρό βασιλέα ή άρχοντα ή επίσκοπο, μην απορήσεις, μήτε να κατηγορήσεις την πρόνοια του Θεού.

Αλλά μάλλον μάθε άπ' αυτό και πίστευε ότι παραδιδόμεθα σε τέτοιους τυράννους εξ αιτίας των ανομιών μας, κι όμως πάλι δεν αφήνουμε τα κακά μας έργα.

http://1myblog.pblogs.gr/2010/04/apokrish-peri-anaxiwn-arhontwn.html

«ΖΕΥΓΟΣ ΑΓΙΟΛΕΚΤΟΝ» ΑΚΥΛΑΣ ΚΑΙ ΠΡΙΣΚΙΛΛΑ

Οι Απόστολοι Ακύλας και Πρίσκιλλα ήσαν ένα ευλογημένο ανδρόγυνο. Κατάγονταν από τον Πόντο και κατοικούσαν στην Κόρινθο. Ήσαν και οι δύο σκηνοποιοί στο επάγγελμα και είχαν την μεγάλη ευλογία στην ζωή τους να γνωριστούν με τον Απόστολο Παύλο, όταν εκείνος πήγε στην Κόρινθο. Τον φιλοξένησαν στο σπίτι τους και εργάζονταν μαζί, αφού ήσαν ομότεχνοι. Όπως είναι γνωστόν ο Απόστολος των Εθνών για να εξασφαλίζη τα καθημερινά έξοδά του και να μην επιβαρύνη κανέναν, ασκούσε το επάγγελμα του σκηνοποιού. Οι άγιοι Ακύλας και Πρίσκιλλα συνδέθηκαν μαζί του και έγιναν έμπιστοι φίλοι και συνεργάτες του. Ήταν γι’ αυτούς απλανής διδάσκαλος και φωτισμένος πνευματικός Πατέρας. Το ότι δεν είχαν σαρκικά παιδιά τούς διευκόλυνε, σίγουρα, στις μετακινήσεις τους και τούς έδωσε την δυνατότητα να τον ακολουθήσουν σε διάφορες περιοδείες του. Τον διακονούσαν και συγχρόνως τρέφονταν με τα ζωήρρυτα νάματα της θεόπνευστης διδασκαλίας του. Σε μερικές επιστολές του, όπως στην Α' προς Κορινθίους και στην Β' προς Τιμόθεον, τούς στέλλει χαιρετισμούς. Στην προς Ρωμαίους επιστολή του τούς επαινεί και τούς ευχαριστεί ο ίδιος προσωπικά, αλλά και εκ μέρους των κατά τόπους Εκκλησιών, για την αυταπάρνηση και την ανιδοτελή τους αγάπη. «Χαιρετήστε την Πρίσκιλλαν και τον Ακύλαν, τούς συνεργάτας μου εν Χριστώ Ιησού, οι οποίοι χάριν της ζωής μου εκινδύνευσαν να αποκεφαλισθούν και τούς οποίους όχι μόνον εγώ ευχαριστώ, αλλά και όλαι αι Εκκλησίαι των εθνών» (κεφ. ιστ', 3-4).

Μελετώντας τις Πράξεις των Αποστόλων, που συνέγραψε ο Ευαγγελιστής Λουκάς, τούς βλέπουμε μαζί με τον Απόστολο Παύλο στην Συρία και κατόπιν στην Έφεσο. Μάλιστα στην Έφεσο συναντήθηκαν με τον Απολλώ, τον οποίον επήραν κοντά τους και του ανέπτυξαν ακριβέστερα την «οδόν του Θεού». Ο Απολλώ ήταν φλογερός κήρυκας του Ευαγγελίου, αλλά δεν γνώριζε τα περί της ελεύσεως του Αγίου Πνεύματατος, «δι’ επιθέσεως των χειρών των Αποστόλων», στους βαπτιζομένους. Αυτός εγνώριζε μόνον το βάπτισμα του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, το οποίο όμως ήταν βάπτισμα μετανοίας.

Λαμβάνοντας αφορμή από τον βίο και την πολιτεία του αγίου αυτού ανδρογύνου πολλά μπορούμε να αναπτύξουμε. Περιοριζόμαστε όμως στα παρακάτω:

Πρώτον, το γεγονός ότι δεν είχαν αποκτήσει παιδιά δεν έπαιξε αρνητικό ρόλο στην ζωή τους και δεν στάθηκε ικανό να παγώση την αγάπη τους και να ψυχράνη τις μεταξύ τους σχέσεις, όπως συμβαίνει, δυστυχώς, σε πολλές περιπτώσεις. Και τούτο γιατί η ποιότητα της αγάπης τους ήταν τέτοια, που δεν ήταν δυνατόν να επηρεασθή από αυτό το γεγονός. Ήταν αληθινή αγάπη, ανιδιοτελής και όχι σαρκική και εμπαθής. Αγαπούσαν και οι δύο τον Θεό και αυτή η αγάπη τούς ένωνε και μεταξύ τους. Το γεγονός ότι δεν τεκνοποίησαν το είδαν σαν θέλημα του Θεού και έκαναν υπακοή, διατηρούντες έτσι την εσωτερική ειρήνη και την ενότητα μεταξύ τους.

Βέβαια, τα παιδιά είναι καρπός της συζυγίας και η απουσία τους δημιουργεί ίσως κάποια προβλήματα. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι η παρουσία των παιδιών στον γάμο είναι χωρίς προβλήματα. Πρέπει να συνειδητοποιηθή από τούς συζύγους ότι τα παιδιά είναι καρπός και όχι σκοπός του γάμου. Γιατί σκοπός του κατά Χριστόν γάμου, όπως και της κατά Χριστόν παρθενίας, είναι η θέωση, η σωτηρία της ψυχής. Ο γάμος, όπως και η παρθενία είναι δύο δρόμοι που οδηγούν στο ίδιο τέλος. Όταν τίθεται η τεκνοποι|α ως ο σκοπός του γάμου, τότε είναι φυσικόν στην αντίθετη περίπτωση να υπάρχη απογοήτευση με όλα τα επακόλουθα. Εάν θεωρείται πρόβλημα και δοκιμασία η απουσία των παιδιών στον γάμο, η παρουσία και η ανατροφή τους είναι στην πραγματικότητα γολγοθάς και σταυρός. Η αποδοχή του θελήματος του Θεού, σε κάθε περίπτωση, διασφαλίζει την εσωτερική ειρήνη και την ενότητα μεταξύ των συζύγων. Η ανιδιοτελής προσφορά και η διακονία προς τούς «ελαχίστους αδελφούς του Χριστού», συμβάλλει τα μέγιστα στην απόκτηση εσωτερικής πληρότητος.

Δεύτερον, το ότι δέχονταν την καθοδήγηση και τις συμβουλές του Αποστόλου Παύλου στα διάφορα προβλήματα που αναφύονταν στις μεταξύ τους σχέσεις, αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να διασφαλίζεται η μεταξύ τους ενότητα και να αυξάνη η αγάπη. Και αυτό είναι πολύ σημαντικό, το να μη φθίνη, δηλαδή, και να ξεθωριάζη η αγάπη με το πέρασμα του χρόνου, αλλά αντίθετα να αυξάνεται και να δυναμώνη. Τό να έχουν οι σύζυγοι πνευματικό Πατέρα και να τον συμβουλεύονται, αυτό δεν δεσμεύει την ελευθερία τους. Αντίθετα, μάλιστα, την διασφαλίζει και τούς βοηθά να αποφεύγουν τα μεγαλύτερα και σοβαρότερα λάθη και να φθάνουν στην, κατά το δυνατόν, ορθότερη λύση των διαφόρων προβλημάτων, που αντιμετωπίζουν, κατά καιρούς, στην ζωή τους. Ο πνευματικός Πατέρας έχει την δυνατότητα να βοηθά ουσιαστικά, επειδή το κάνει με τον φωτισμό του Θεού, αλλά και επειδή είναι έξω από το πρόβλημα και γι’ αυτό έχει την δυνατότητα να βλέπη τα πράγματα καθαρότερα και να τα αντιμετωπίζη με νηφαλιότητα και ψυχραιμία.

Κατά την διάρκεια του μυστηρίου του γάμου, όταν ψάλλεται ο «χορός του Ησαΐα», ο Ιερεύς προπορεύεται των Νεονύμφων κρατώντας στα χέρια του το Ευαγγέλιο. Αυτό σημαίνει ότι ο Ιερεύς, ως πνευματικός Πατέρας, πρέπει να προπορεύεται και οι νεόνυμφοι να τον ακολουθούν, δηλαδή να τον συμβουλεύονται και να τον υπακούουν. Και, βέβαια, αυτός θα πρέπη να τούς καθοδηγή όχι βάσει δικών του σκέψεων και στοχασμών, αλλά σύμφωνα με το πνεύμα του ιερού Ευαγγελίου.

Τα λόγια του Αποστόλου Παύλου για τούς αγίους Ακύλα και Πρίσκιλλα: «χάριν της ζωής μου εκινδύνευσαν να αποκεφαλισθούν», φανερώνουν το μεγαλείο της ψυχής των Αγίων, τον τρόπο της ζωής τους και την ποιότητα της αγάπης τους, που δοκιμάστηκε και άντεξε στις πιο αντίξοες συνθήκες και που με το πέρασμα του χρόνου αυξανόταν συνεχώς και δυνάμωνε.

Πρωτ. π. Γεωργίου Παπαβαρνάβα
http://www.parembasis.gr/2002/02_02_06.htm

ΤΟ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ (μία Θεολογική θεώρηση)

(Στην φώτο που βλέπετε ο βασιλιάς Καρνάβαλος παρελαύνει.Θα ήταν προτιμώτερο να πω ο Άρχοντας του Κόσμου τούτου,ο Διάβολος ο ίδιος παρελαύνει και εμείς οι βαπτισμένοι Χριστιανοί Ορθόδοξοι συμμετέχουμε σε αυτό το πανδαιμόνιο,χορεύοντας προκλητικά και γελώντας αφρόνως.Τιμώντας με αυτή την άθεη συμπεριφορά μας ποιον;Τον θεό Βάαλ;Σχόλιο από Χρήστος Ιωάννου)

Η Αγία μας Εκκλησία, όπως γνωρίζουμε, είναι ο θεματοφύλακας της θείας αποκεκαλυμμένης αληθείας. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο πρέπει να προσφεύγουμε σ' αυτή, για να διδασκώμαστε την αλήθεια πάνω σε όλα τα υπαρξιακά, οικογενειακά και κοινωνικά μας προβλήματα. Και αυτό γιατί η Εκκλησία, κατά τον Χομιακόφ «είναι η ζωή του Θεού μέσ' στους ανθρώπους»1. Οι άνθρωποι δέχονται την Εκκλησία -όπως και είναι- σαν «κιβωτό σωτηρίας». Η σωτηρία του ανθρώπου πραγματοποιείται με την ένωσή του με το σώμα του Χριστού, τον εγκεντρισμό και ενοφθαλμισμό του δηλαδή στον δεύτερο ή νέο Παράδεισο, το Κυριακόν σώμα. Τότε γίνεται ο άνθρωπος «σύμφυτος τω Χριστώ (Ρωμ. 6, 5)» «και κοινωνεί στην ζωή και χάρη του Χριστού που χορηγούνται μέσα στην ζωή της Εκκλησίας»2. Έτσι με την χάρη της, τον φωτισμό της και την διδασκαλία της, οι πιστοί όλων των γενεών νικούν ό,τι σκοτεινό, φθαρτό και αμαρτωλό υπάρχει στον κόσμο και γεμίζουν από αγιασμό και χαρά αναστάσιμη.

Γι' αυτό και στο θέμα που διαπραγματευόμαστε, η αγία μας Εκκλησία θα ρίξη άπλετο φως για να ξεχωρίση το γερό από το σάπιο, την αλήθεια από το ψέμα. Και η αλήθεια για τις καρναβαλικές εκδηλώσεις εμπεριέχεται σ' αυτά που μας λέει στις Κατηχήσεις του ο ιερός Χρυσόστομος: «Αποτάσσομαί σοι, Σατανά και τη πομπή σου και τη λατρεία σου και τοις έργοις σου. Είδετε οία των συνθηκών τα γραμματεία; Μετά γαρ την αποταγήν του πονηρού και πάντων των τω πονηρώ διαφερόντων πραγμάτων πάλιν λέγειν παρασκευάζει. Και συντάσσομαί σοι Χριστέ»3. Είναι φοβερές και καθοριστικές για την σωτηρία του οι υποσχέσεις που δίνει ο πιστός κατά την ώρα της βαπτίσεώς του. Υπόσχεται σαν μέλος πλέον της Εκκλησίας να απέχη από την λατρεία, την πομπή και τα έργα του Σατανά. Είναι υποχρεωμένος ο στρατιώτης του Χριστού, ο βαπτισμένος στο όνομα του Τριαδικού Θεού, να φυλάξη τις υποσχέσεις αυτές μέχρι της αναχωρήσεώς του από την πρόσκαιρη αυτή ζωή....

Οι καρναβαλικές εκδηλώσεις είναι συνέχεια των αρχαίων ειδωλολατρικών εκδηλώσεων. Επομένως μπορούμε ανεπιφύλακτα να πούμε ότι είναι πομπές και έργα σατανικά. Είναι με ένα λόγο λατρεία του Σατανά. Λατρεύω σημαίνει τιμώ τον Θεό, υπεραγαπώ, φροντίζω κ.ο.κ.4. Τί άλλο είναι οι πολυήμερες προετοιμασίες, τα υπέρογκα ποσά που δαπανώνται και η γιορταστική ατμόσφαιρα που υπάρχει τις ημέρες των εκδηλώσεων αυτών, με αποκορύφωμα την παρέλαση των αρμάτων, προπορευομένου του άρματος -ένας άνδρας να κρατά ένα ποτήρι κρασιού- που συμβολίζει τον θεό Διόνυσο; Δεν είναι όλα αυτά πομπή και λατρεία του Σατανά; Δεν είναι παράβαση των όσων έχουμε υποσχεθεί κατά την ώρα του βαπτίσματός μας; Τουλάχιστον η Αγία μας Εκκλησία έτσι το βλέπει και γι' αυτό το 1957 σε εγκύκλιο της Ιεράς Συνόδου το στηλιτεύει και παρακαλεί τα τέκνα της να απέχουν απ' αυτές τις εκδηλώσεις....

Οι Ορθόδοξοι Ιεράρχες καλούν τον λαό των Πατρών, αλλά και όλο τον ορθόδοξο ελληνικό λαό να «εγκαταλείψουν αυτά τα σκοτεινά και οργιώδη βακχικά σκιρτήματα...», γιατί κάθε ορθόδοξος χριστιανός ενεδύθη τον Χριστό στο Άγιο Βάπτισμα, «όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθητε Χριστόν ενεδύσασθε...», και έτσι οφείλει να ζη και να συμπεριφέρεται σαν εικόνα του Χριστού.

Ο αείμνηστος άγιος Γέροντας πατήρ Γερβάσιος Παρασκευόπουλος, ο μεγαλύτερος αγωνιστής κατά των ειδωλολατρικών αυτών εκδηλώσεων, γράφει σ' ένα του βιβλίο: «Και ερωτώ: ο μετέχων των εορτών των απόκρεω τηρεί ό,τι η Αγία Γραφή μετ' εκκλήσεως ικετεύει και ζητεί από ένα έκαστον εξ ημών, λέγουσα: «Παρακαλώ ουν υμάς, αδελφοί, δια των οικτιρμών του Θεού... μη συσχηματίζεσθαι τω αιώνι τούτω, αλλά μεταμορφούσθε τη ανακαινώσει του νοός ημών, εις το δοκιμάζειν υμάς τί το θέλημα του Θεού το αγαθόν, και ευάρεστον και τέλειον»; Και πάλιν ε­ρωτώ: πληροί τους όρους τούτους ο καρναβαλιστής; ή κατηργήθη η διάταξις, η θεία διάταξις η παραγγέλλουσα «μηδέ ονομαζέσθω εν υμίν, καθώς πρέπει αγίοις, και αισχρότης και μωρολογία ή ευτραπελία τα ουκ ανήκοντα»5;

Ο λόγος του Θεού είναι βεβαίως ακατανόητος για τους εκτός της Εκκλησίας ανθρώπους και «τομώτερος υπέρ πάσαν μάχαιραν δίστομον» (Εβρ. 4, 12). Χώρισε όχι μόνον τους τότε ακροατές Του, αλλά και πολλούς άλλους μέσα στους αιώνες. Και αυτό θα γίνεται συνεχώς. Θα τους χωρίζη πάντοτε και συνέχεια. Η Εκκλησία μας δεν είναι μόνο τελετές. Είναι ζωή. Είναι η ζωή μας. Είναι η δύναμη που διαμορφώνει το «είναι» μας. Μόνο η θεανθρώπινη δύναμη της αγίας μας Εκκλησίας μπορεί να μας σώσει από τον σύγχρονο κατακλυσμό. Για να γίνη, όμως, αυτό χρειάζεται να υπακούει ο άνθρωπος στα κελεύσματά της, στον νόμο της, στην διδασκαλία της.

Το ιερό στόμα της αγίας μας Εκκλησίας που εκφράζει το «θέλω» της είναι οι θεοφόροι Πατέρες. Οι «εν Αγίω Πνεύματι» συνάξεις τους για την τακτοποίηση δογματικών θεμάτων της Εκκλησίας είχαν σαν αποτέλεσμα την θέσπιση Κανονικών διατάξεων, που συνιστούν την βούληση της Εκκλησίας και την απλανή οδόν σωτηρίας.

Ο καθηγητής του Κανονικού Δικαίου της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών Παναγιώτης Μπούμης γράφει σχετικώς: «Ως είναι γνωστόν, κανών κατ' αρχάς σημαίνει την ξυλίνην ράβδον (χάρακα), την οποίαν μεταχειρίζεταί τις δια να σύρη ευθείαν γραμμήν ή δια να ελέγξη την ευθύτητα γραμμής τινος. Μεταφορικώς δε κανών λέγεται και παν, ό,τι χρησιμεύει ως πρότυπον δια την ορθήν εκτέλεσιν πράξεώς τινος, ως οδηγός ή ως κριτήριον αυτής. Και οι κανόνες, λοιπόν, ούτοι των Οικουμενικών Συνόδων ως παρέχοντες το ορθόν, την αλήθειαν, προσφέρουν εις έκαστον πιστόν το πρότυπον, βάσει του οποίου οφείλει ούτος να πολιτεύεται, ή βάσει του οποίου δύναται ούτος να ελέγχη την ορθότητα των πράξεών του. Οι Κανόνες αποτελούν εν μέτρον, εν κριτήριον αλάθητον. Βάσει αυτών κρίνονται οι πράξεις των πιστών, των ποιμένων, και των ποιμενομένων. Οι Κανόνες συνιστούν ένα γνώμονα τελειότητος, και όστις βαδίζει, ενεργεί και πολιτεύεται περισσότερον συμφώνως προς αυτούς, ούτος δέον να θεωρείται τελειότερος, αγιώτερος, και δικαιότερος. Όστις, αντιθέτως, απομακρύνεται απ' αυτών, απομακρύνεται από το ορθόν, από το τέλειον, από το δίκαιον και το άγιον»6. Στις Κανονικές αυτές διατάξεις, δηλαδή στους ιερούς Κανόνες, υπάρχει συμπεπυκνωμένη η ποιμαντική πείρα και η θεολογία της Εκκλησίας μας. Ο πατήρ Γεώργιος Καψάνης, Ηγούμενος της ιερ. Μονής Γρηγορίου του Αγίου Όρους, γράφει σχετικώς: «Οι ιεροί Κανόνες εκφράζουν την εμπειρίαν της Καθολικής Ορθοδόξου του Χριστού Εκκλησίας, συνοδικώς και αγιοπατερικώς βεβαιουμένην».

Έτσι για το θέμα που διαπραγματευόμαστε, παραθέτουμε την ερμηνεία του οσίου Νικόδημου εις τον ΞΒ' Κανόνα της ΣΤ' Οικουμεν. Συνόδου: «Καλάνδαι ονομάζονται αι πρώται ημέραι του κάθε μηνός, εις τας οποίας οι Έλληνες εσυνείθιζον να εορτάζουν, δια να απερνούν τάχα όλον τον μήνα με ευθυμίαν και τα βοτά δε και βρουμάλια, Ελληνικαί ήτον εορταί, τα μεν βοτά ήτοι βοσκήματα και πρόβατα, εις τιμήν του θεού του Πανός, ος τις ενομίζετο από τους Έλληνας ότι είναι έφορος των προβάτων και των λοιπών ζώων τα δε βρουμάλια εις τιμήν του Διονύσου... Προστάζει λοιπόν ο παρών Κανών, ότι τα τοιαύτα Ελληνικά, αλλά δη και η κατά την πρώτην Μαρτίου τελουμένη πανήγυρις, δια την ευκρασίαν τάχα του έαρος, να ασηκωθούν ολοτελώς από την πολιτείαν των χριστιανών. Μήτε χοροί απλώς δημόσιοι γυναικών, να γίνωνται, ούτε εορταί, και χοροί από άνδρας και γυναίκας εις όνομα των Ελλήνων ψευδοθεών. Ορίζει δε προς τού­τοις, ότι μήτε άνδρας να φορή γυναικεία ούτε γυναίκα ρούχα ανδρίκια. αλλά μήτε να μουρόνωνται με μουτσούνας και προσωπίδας κωμικάς, ήτοι παρακινούσας εις γέλωτας, ή τραγικάς, ήτοι παρακινούσας εις θρήνους και δάκρυα, ή σατυρικάς ήτοι ιδίας των Σατύρων και βάκχων, οίτινες εις τιμήν του Διονύσου, ως εκστατικοί και δαιμονισμένοι εχόρευον, και ότι τινάς να μην επικαλήται το όνομα του συγχαμερού Διονύσου (ος τις ενομίζετο πώς ήτο δοτήρ του οίνου και έφορος), όταν πατώνται τα σταφύλια εις τους ληνούς, μήτε να γελά και να καγχάζει, όταν βάλλεται ο νέος οίνος εις τα πιθάρια. Λοιπόν όποιος από του νυν και εις το εξής, αφ' ου έμαθε περί τούτων, εν γνώσει επιχειρήσοι να κάμη κανένα από τα προρρηθέντα τούτα δαιμονιώδη και ελληνικά, ει μεν είναι κληρικός, ας καθαίρεται, ει δε λαϊκός ας αφορίζεται»7.

Εδώ βλέπουμε καθαρά να ασχολείται η ΣΤ' Οικ. Σύνοδος με τους ανεπίτρεπτους χορούς, με τις μάσκες τις σατυρικές, τις κωμικές και τις τραγικές, με τις βακχικές γιορτές, τις ειδωλολατρικές γιορτές της πρώτης Μαρτίου (σήμερα πρώτης Μαΐου), με την ανδρική ενδυμασία των γυναικών και την γυναικεία των ανδρών και γενικά με όλα εκείνα που συμβαίνουν κατά τις ημέρες των απόκρεω, τα οποία κατακρίνει και υποβάλλει τους μεν κληρικούς σε καθαίρεση, τους δε λαϊκούς σε αφορισμό, αν συμμετάσχουν σ' αυτά τα αντιορθόδοξα και αντιεκκλησιαστικά έκτροπα.

Αυτός ο Κανών πρέπει να μας προβληματίση. Ομιλεί το Πανάγιο Πνεύμα μέσω των Αγίων Πατέρων της Συνόδου. «Ως έδοξε τω Αγίω Πνεύματι και ημίν», ομολογούν οι ίδιοι οι Πατέρες και επομένως είμαστε υποχρεωμένοι να υπακούσουμε. Δεν είναι δυνατόν να υπερασπίζουμε τους ιερούς Κανόνες, όταν πρόκειται για προσωπικά συμφέροντα και να τους απορρίπτουμε, όταν μας ελέγχουν για τις αντιεκκλησιαστικές και αντιορθόδοξες πράξεις μας. Πρέπει η καρδιά του κάθε πιστού μέλους της Εκκλησίας να πονά και να ματώνη, όταν διαπιστώνη «κανονική» παράβαση. Ο Μέγας Βασίλειος μιλώντας γι' αυτή την παρακοή λέει: «Πάνυ με λυπεί, ότι επιλελοίπασι λοιπόν οι των Πατέρων Κανόνες και πάσα ακρίβεια των Εκκλησιαστικών απελήλαται. και φοβούμαι μη κατά μικρόν της αδιαφορίας ταύτης οδώ προϊούσης, εις παντελή σύγχυσιν έλθη τα της Εκκλησίας πράγματα...»8. Εκείνοι που στρέφονται εναντίον των Κανόνων είναι οι προτεσταντίζοντες θεολόγοι, κληρικοί και λαϊκοί. Αυτοί δεν γνωρίζουν, ούτε έχουν ακούσει ποτέ την φωνή του Κυρίου μας που λέει: «εάν αγαπάτε με, τας εντολάς τας εμάς τηρήσετε» (Ιωάν. 14, 15). Αυτό πρέπει να τονισθή ιδιαιτέρως στον λαό του Θεού από τους Ποιμένες του. Το «εν γνώσει τούτων καθισταμένους τούτους» της ΣΤ' Οικ. Συνόδου σημαίνει ότι Επίσκοποι, Πρεσβύτεροι και λαϊκοί θεολόγοι οφείλουν εγκαίρως να προειδοποιούν το ποίμνιο της αγίας μας Εκκλησίας, για να μην υπάρχει άγνοια κατά τις ημέρες των καρναβαλικών εκδηλώσεων.

Ζωντανό παράδειγμα προς μίμηση και υποκίνηση για έναν ουσιαστικό αγώνα κατά των ειδωλολατρικών αυτών εκδηλώσεων, είναι το μαρτυρικό τέλος που έλαβε ο Απόστολος και μαθητής του Αποστόλου των Εθνών Παύλου Τιμόθεος, Επίσκοπος Εφέσου. Το παραθέτουμε, όπως ακριβώς το αναφέρει ο όσιος Νικόδημος ο Αγιορείτης: «Μίαν φοράν βλέπων τους Έλληνας ότι εις μίαν πάτριον εορτήν Καταγώγιον ο­νομαζομένην έκαμνον αταξίας, είδωλα βαστάζοντες εις τας χείρας, προσωπίδας βάλλοντες εις τα πρόσωπα, τραγωδούντες, ορμώντες ληστρικώς επάνω εις άνδρας και γυναίκας και φονεύοντες ο εις τον άλλον, ταύτα λέγω, βλέπων εθερμάνθη από το πυρ του θεϊκού ζήλου και δεν υπέφερε τα τοιαύτα άτοπα, αλλ' εδίδασκεν αυτούς και παρεκίνει να παύσωσι τας αταξίας ταύτας. Οι δε απάνθρωποι εκείνοι και θηριώδεις κινηθέντες από κακίαν και θυμόν μεγάλον εφόνευσαν τον του Κυρίου Απόστολον με τα ξύλα, τα οποία είχαν εις τας χείρας των. Και ούτω ο μακάριος τελειωθείς, ενεταφιάσθη από τους χριστιανούς...»9. Ο Επίσκοπος Εφέσου Τιμόθεος έδωσε την ζωή του για την κατάργηση των απαράδεκτων αυτών γιορτών. Εμείς κληρικοί και λαϊκοί, τί λόγο θα δώσουμε στον δίκαιο Κριτή τον Θεό μας, για την αμέλεια που δείχνουμε ως προς το θέμα αυτό, η οποία πολλές φορές φθάνει μέχρι αποδοχής αυτών των εκδηλώσεων, σαν ένα STATUS QUO, με το οποίο δεν μπορούμε πλέον να έλθουμε σε αντίθεση και να το καταπολεμήσουμε; Φοβούμαι ότι θα ακούσουμε τα λόγια του Προφήτου Ιερεμίου: «επικατάρατος ο οποιών τα έργα του Κυρίου αμελώς...» (Ιερ. 31, 10).

Από όλα όσα ελέχθησαν σ' αυτή την παράγραφο πιστεύουμε ότι έγινε αντιληπτό πως οι καρναβαλικές εκδηλώσεις είναι η συνέχεια των ειδωλολατρικών εκδηλώσεων προς τιμήν του θεού Διονύσου και η αγία μας Εκκλησία είναι τελείως αντίθετη προς αυτές...

Για το Καρναβάλι στην πόλη των Πατρών

Ο φωτισμένος, ζηλωτής και άγιος Γέροντας των Πατρών Γερβάσιος Παρασκευόπουλος έλεγε: «Το πατρινό καρναβάλι παρουσιάζεται ως μέσον αναζωογονήσεως, αλλά είναι πράγματι ένα από τα βαθύτερα συμπτώματα του πνευματικού μαρασμού της πόλεως»10.

Ίσως θα μπορούσε κάτι να κατορθώσει αυτή η προφητική φωνή, εάν δεν αντιδρούσαν, παίρνοντας το μέρος των καρναβαλιστών, μερικοί θεολόγοι, κληρικοί και λαϊκοί. Γι' αυτό ο «όντως» ποιμήν πατήρ Γερβάσιος χρησιμοποιεί την χρυσοστόμιο γλώσσα για να στηλιτεύση τους αντιδραστικούς: «Αφορμή μας δί­νουν για να μιλήσουμε καθηγηταί τινες της Θεολογίας -ταλαίπωρος Θεολογία- διακηρήξαντες ότι επιτρέπεται και ο χορός και αι «αποκριάτικες» ευτραπελίαι. Επίσης και τα «επίσημα» Εκκλησιαστικά περιοδικά τα ομιλούντα περί «Αποκριάτικης χαράς»... Εάν πρόκειται περί θείων εντολών και απαγορεύσεων, τίνες είναι αυτοί οι αυτοτιτλοφορούμενοι «μεγάλοι» καθηγηταί της Θεολογίας, οι οποίοι τολμώσιν, ως καθηγηταί τάχα, να διακηρύττουν όσα αναφέρθησαν; Αλλά εάν υπήρχε ζώσα Εκκλησία και κράτος γνησίων ορθοδόξων Κυβερνητών, θα έπρεπε την επο­μένην αυτοί οι κύριοι ή να ανεκάλουν ή να διωρίζοντο διδάσκαλοι παρά τα βουλγαρικά σύνορα»11. Απευθυνόμενος ο άγιος Γέροντας προς τους Εκκλησιαστικούς και πολιτικούς άρχοντες λέει: «Άρχοντες της Εκκλησίας και του λαού έκαστος υμών γινωσκέτω, ότι δεν δύνασθε να σιωπάτε. Έχετε υποχρέωσιν και καθήκον να διαφωτίσητε το ποίμνιον, ο δια του ιδίου Αίματος εκαθάρισεν ο Αρχηγός της σωτηρίας ημών. Σιωπώντες αφίνετε τον λαόν του Θεού εν τω σκότει και τη πλάνη, την δε λαϊκήν δημοσιογραφίαν να αναλαμβάνη έργα διαφωτιστού και διδασκάλου του χριστεπωνύμου πληρώματος, επί μεγίστη βλάβη αλλά και ψυχική απωλεία αυτού... Καθ' ημάς, Ιεροκήρυξ αποφεύγων να επιληφθή του υπό του ως άνω ιερού Κανόνος θιγομένου θέματος δια να μη δυσαρεστήση, Θεού δούλος και Θεού διάκονος ουκ έστιν»12 ....

Ψυχαγωγία - Διασκέδαση

Διατείνονται, όμως, μερικοί ότι η όλη αυτή γιορ­ταστική περίοδος είναι μία ευκαιρία απομακρύνσεως του ανθρώπου από τα καθημερινά βασανιστικά του προβλήματα. Είναι μία ευκαιρία χαράς, διασκεδάσεως, ψυχαγωγίας.

Αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια. Νομίζουμε ότι οι χριστιανοί, κληρικοί και λαϊκοί, δεν πρέπει να είμαστε πρόχειροι σε συμπεράσματα ανεύθυνα. Πρέπει με πολλή ευθύνη και σοβαρότητα να εξετάζουμε τα θέματα αυτά και μάλιστα όταν η αγία μας Εκκλησία λαμβάνει αρνητική στάση.

Τί σημαίνει διασκέδαση; Πολλοί ταυτίζουν την έννοια της διασκεδάσεως με την έννοια της ψυχαγωγίας. Αυτό είναι λάθος. Διασκεδάζω σημαίνει διασκορπίζω τον νου μου (Διασκεδάννυμι = διασκορπί­ζω μακράν)13. Ο νους, όμως, είναι ο οφθαλμός της ψυχής. Με την διασκόρπιση του νου η ψυχή δεν γνωρίζει που βρίσκεται, τί πράττει, προς τα που πηγαίνει. Ο άνθρωπος κομματιάζεται σαν πρόσωπο, χάνει την αρμονία της φύσεώς του και γίνεται ένα τμήμα της. Αυτή η μερικότητα τον οδηγεί σ' ένα κλείσιμο, σ' έναν εγωκεντρικό χώρο και τον κάνει φίλαυτο και επιθετικό προς τους άλλους. Γι' αυτό έχουμε, πολλές φορές, σοβαρά επεισόδια που φθάνουν μέχρι και τον φόνο σε κοσμικές διασκεδάσεις. Αυτή η φιλαυτία και η επιθετικότητα κάμνει τον άνθρωπο να μην σέβεται τον συνάνθρωπο σαν πρόσωπο, να έχη την τάση να τον υποτιμά και να τον υποτάσση στις δικές του ορέξεις. Συμβαίνει, όμως, και κάτι άλλο. Για να στηρίξη τον εαυτό του που κλονίζεται σοβαρά μέσα σ' αύτη την διάσπαση, την αβεβαιότητα και την ανασφάλεια, αδικεί, μισεί και αισθάνεται τον συνάνθρωπο σαν την κόλασή του. «Η κόλαση είναι οι άλλοι»14 έλεγε ο διεσπασμένος άθεος υπαρξιστής Σαρτρ. Με την διασκέδαση ο άνθρωπος βιώνει, θα λέγαμε, εντονώτερα τον καθημερινό θάνατό του.

Για να δούμε, όμως, όταν λέμε ψυχαγωγούμαι, τί σημαίνει αυτό. Ψυχαγωγέω - ω σημαίνει «οδηγώ τας ψυχάς»15. Ψυχαγωγία = οδήγηση της ψυχής σε αναψυχή, σε τέρψη, σε κάτι ανώτερο πνευματικώς.

Η αρχική σημασία του «ψυχαγωγώ» ήταν η οδήγηση των ψυχών των νεκρών στον κάτω κόσμο. Κατόπιν πήρε μιαν άλλη σημασία, που είναι η έλκυση των ψυχών προς κάτι καλύτερο από τον χώρο του Ά­δη, με θυσίες και προσευχές. Έτσι ψυχαγωγία τελικά σημαίνει την οδήγηση της ψυχής από τα χειρότερα στα καλύτερα. Σημαίνει την πνευματική τέρψη, χαρά και ευτυχία. Γι' αυτό και ο ιερός Χρυσόστομος ερμηνεύοντας την παράκληση του πιστού προς τον Ουράνιο Πατέρα «πλήρωσον χαράς και ευφροσύνης τας καρδίας ημών» μας λέει: «Ποίας άρα χαράς λέγει; μη της βιοτικής; Μη γένοιτο. ου γαρ αν, ει ταύτην ήθελον, ορών κορυφάς κατελάμβανον και ερημίας, και σάκκον περιεβάλλοντο. Αλλ' εκείνην λέγουσι την χαράν την ουδέν κοινόν έχουσαν προς τον παρόντα βίον, την των Αγγέλων, την άνω. Και ουχ απλώς αυ­τήν αιτούσιν, αλλά μετά πολλής της υπερβολής. ου γαρ λέγουσι, δος, αλλά «πλήρωσον». και ου λέγουσιν ημάς, αλλά «τας καρδίας ημών». Αυτή γαρ μάλιστα καρδίας χαρά»16.

Ο άνθρωπος με την ψυχαγωγία ανανεώνεται και ανακουφίζεται ψυχοσωματικώς. Η ψυχαγωγία και όχι η διασκέδαση αποτελεί ουσιώδες συστατικό της ευαγγελικής διδασκαλίας. «Και είπεν αυτοίς ο Άγγελος. μη φοβήσθε. ιδού γαρ ευαγγελίζομαι υμίν χαράν μεγά­λην, ήτις έσται παντί τω λαώ» (Λουκ. Β', 10). Αλλά και ο Κύριός μας αυτό επιζητεί για τους μαθητές Του: «...και ταύτα λαλώ εν τω κόσμω, ίνα έχωσιν την χα­ράν την εμήν πεπληρωμένην εν εαυτοίς» (Ιω. ΙΖ', 13). Μετά δε την Ανάληψή Του οι Μαθητές «υπέστρεψαν εις Ιερουσαλήμ μετά χαράς μεγάλης...» (Λουκ. ΚΔ', 53). Έτσι βλέπουμε ότι η Γέννηση, η Ανάσταση και η Ανάληψη του Θεανθρώπου Κυρίου μας αποτελούν πηγές ανεκλαλήτου χαράς και ευφροσύνης για τους ανθρώπους. Γι' αυτό η ψυχαγωγία με την πραγματική της έννοια δέσποζε πάντοτε στην ζωή των χριστιανών. «...Αεί χαίροντες» ήσαν οι πιστοί. Ο δε Απόστολος των Εθνών Παύλος παραγγέλει: «Χαίρετε εν Κυρίω πάντοτε. πάλιν ερώ χαίρετε» (Φιλιπ. Δ', 4 και Α' Θεσσ. Ε', 16).

Αυτήν την χαρά της ψυχαγωγίας έζησε και ο Κύριός μας μαζί με την Παναγία Μητέρα Του και τους μαθητές Του στον γάμο της Κανά. Επίσης στην ωραία εκείνη παραβολή του Ασώτου υιού ο Ίδιος ο Κύριός μας προτρέπει σ' αυτή την ψυχαγωγία: «ενέγκαντες τον μόσχον τον σιτευτόν θύσατε και φαγόντες ευφρανθώμεν» (Λουκ. ΙΒ', 29). Και άρχισαν όχι απλώς να ευφραίνωνται, αλλά ο Ευαγγελιστής Λουκάς μας διασώζει και το πώς ευφραίνονταν: «μετά συμφωνίας και χορών» (Λουκ. ΙΕ', 26). Σε μια άλλη παραβολή πάλι ο Κύριος μας παρουσιάζει έναν άνθρωπο βασιλέα, που επιθυμεί να κάμη και τους άλλους μετόχους της δικής του χαράς για τους γάμους του γιου του: «εποίησε δείπνον μέγα και εκάλεσε πολλούς» (Λουκ. ιδ', 16).

Από όλα αυτά τα χωρία που παραθέσαμε βγαίνει αβίαστα το συμπέρασμα ότι η ψυχαγωγία και η εξ αυτής χαρά όχι μόνο δεν απαγορεύεται από την ευαγγελική διδασκαλία, αλλά πολλές φορές συνιστάται. Ο ίδιος ο Αναστάς Κύριος προτρέπει τους ανθρώπους να χαίρωνται: «χαίρετε» (Ματθ. ΚΖ', 9) είπε, όταν εμ­φανίσθηκε στους μαθητές του μετά την εκ νεκρών έγερσή Του.

Όμως στην ψυχαγωγία αυτή πρέπει να λαμβάνουν μέρος η ψυχή και το σώμα. Το σώμα επιζητεί τα δικά του. Σαν ύλη που είναι επιθυμεί τα υλικά. Η ψυχή σαν πνεύμα επιζητεί τα πνευματικά. Εάν προσφέρης μόνον στο σώμα τα δικά του, θα υποδουλώσης την ψυχή σ' αυτό που θέλεις μέσω της ψυχαγωγίας. Έτσι γίνεσαι ένας σαρκικός άνθρωπος....

Η περίοδος του Τριωδίου

Στο παρόν πονημάτιο πρέπει να αναφερθούμε και στην περίοδο του κατανυκτικού Τριωδίου, κατά την οποία λαμβάνουν χώρα οι καρναβαλικές εκδηλώσεις.

Η περίοδος αυτή αρχίζει από τον εσπερινό της Κυριακής του Τελώνου και Φαρισαίου και τελειώνει το Μεγάλο Σάββατο με τον εσπερινό του Πάσχα. Ονομάζεται κατανυκτικό Τριώδιο επειδή η περίοδος αυτή οδηγεί τις πονεμένες, κατατρεγμένες και αμαρτωλές ψυχές στον χώρο της χαρμολύπης και κατανύξεως. Οι γλυκύτατοι ύμνοι, οι κατανυκτικές ακολουθίες, η κατά τους ιερούς Κανόνες νηστεία της περιόδου αυτής οδηγούν την πέτρινη καρδιά μας στην συντριβή, στους αλαλήτους στεναγμούς, στα κατανυκτικά δάκρυα της μετανοίας και της αναστασίμου χαράς.

Η περίοδος αυτή, όπως όλοι μας καταλαβαίνουμε, δεν προσφέρεται για άλλου είδους εκδηλώσεις και μάλιστα για ειδωλολατρικές, καρναβαλικές εκδηλώσεις. Δεν είναι δυνατόν η αγία μας Εκκλησία να ανοίγη τις πύλες της μετανοίας -«της μετανοίας άνοιξόν μοι πύλας Ζωοδότα» ψάλλουμε κατά την περίοδο αυτή- και οι άρχοντες με τον λαό που τους ακολουθεί να ανοίγουν τις πύλες της κραιπάλης και μέθης και ασωτίας....

Όλα τα γεγονότα των Κυριακών του Τριωδίου είναι έτσι τοποθετημένα από τους αγίους Πατέρες της Εκκλησίας μας, ώστε ο πιστός, συμμετέχοντας σ' αυτά, να πορεύεται κλιμακωτά και να φθάνη στο τελευταίο σκαλί που είναι τα άχραντα Πάθη και Μυστήρια του Θεανθρώπου Κυρίου, βιώνοντας αυτά και παθαίνοντας την «καλήν αλλοίωσιν», ευφραινόμενος από το άρρητο και πνευματικό φως και κάλλος της Αναστάσεως.

Έτσι βλέπουμε την περίοδο αυτή να μας καλή να αγωνισθούμε τον καλόν αγώνα της εγκρατείας, της μετανοίας, της ταπεινώσεως και της μυστηριακής ζωής....

Ο άνθρωπος βρίσκεται σε μια διαρκή πορεία, μια πορεία προς συνάντηση με τον Αναστημένο Χριστό. Αυτή η κατανυκτική περίοδος του Τριωδίου αυτό ακριβώς κάμνει, βοηθάει τον πιστό αγωνιστή να πορευθή μέσα από την σωστή, εκκλησιαστική άσκηση και να φθάση στην κατά χάρη ένωσή του με τον Χριστό.

Ο καθένας μας είναι μία εικόνα του Θεανθρώπου Κυρίου. Μία εικόνα που, όμως, την έχουμε κακομεταχειρισθεί ή την έχουμε επιζωγραφήσει και είναι αγνώριστη. Μπορούμε, λοιπόν, με την βοήθεια του πνευματικού μας πατρός και της ορθοδόξου εκκλησιαστικής ασκήσεως να απαλλάξουμε την εικόνα μας αυτή από τις προσθήκες και να βρούμε τον εαυτό μας «εν Χριστώ» και τον Χριστό μέσα μας. Αλλά για να γίνη αυτό χρειάζεται αλλαγή πορείας ζωής, χρειάζεται αληθινή μετάνοια. Αυτή η πορεία μετανοίας, βεβαίως, είναι οδυνηρή. «Δος αίμα και λάβε πνεύμα», μας παραγγέλλουν οι νηπτικοί Πατέρες της Εκκλησίας μας. Για μια τέτοια πορεία δεν προσφέρονται οι καρναβαλικές εκδηλώσεις και μάλιστα κατά την περίοδο αυτή. Πώς είναι δυνατόν να ακούουμε την αγία μας Εκκλησία να ψάλλη: «Έφθασε καιρός, η των πνευματικών αγώνων αρχή, η κατά των δαιμόνων νίκη, η πάνοπλος εγκράτεια, η των Αγγέλων ευπρέπεια, η προς Θεόν παρρησία.....», και εμείς να πορευόμαστε πίσω από τα ειδωλολατρικά άρματα του καρναβάλου και να συμμετέχουμε στην ακολασία αυτών των ημερών; Ο Απόστολος των Εθνών Παύλος μας παραγγέλλει:

«Μη γίνεσθε ετεροζυγούντες απίστοις. τις γαρ μετοχή δικαιοσύνη και ανομία; τις δε κοινωνία φωτί προς σκότος; τις δε συμφώνησις Χριστώ προς Βελίαλ; ή τις μερίς πιστώ μετά απίστου; τις δε συγκατάθεσις ναώ Θεού μετά ειδώλων; ημείς γαρ ναός Θεού εσμέν ζώντος, καθώς είπεν ο Θεός ότι ενοικήσω εν αυτοίς και εμπεριπατήσω, και έσομαι αυτών Θεός, και αυτοί έσονταί μοι λαός. Διό εξέλθετε εκ μέσου αυτών και αφορίσθητε, λέγει Κύριος, και ακαθάρτου μη άπτεσθε» (Β' Κορ. 6, 14-18)....

Οι καρναβαλικές ειδωλολατρικές εκδηλώσεις κατά την περίοδο του κατανυκτικού Τριωδίου είναι απαράδεκτες. Είναι παρακοή στο θέλημα του Θεού, ασέβεια στην κατανυκτική αυτή περίοδο και απόδειξη εσχάτης πνευματικής καταπτώσεως. Καρνάβαλος και Τριώδιο δεν μπορούν να συνυπάρξουν.

* Από το βιβλίο ΤΟ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ του Ιεροκήρυκος π. Κυ­ρίλλου Κωστοπούλου, Αθήναι 1986, αναδημοσιεύουμε μερικά αποσπάσματα για ενημέρωση και προστασία των καλοπροαιρέτων χριστιανών.

1. Π. Ευδοκίμωφ, «Ορθοδοξία», σελ. 215.
2. Γ. Μεταλληνού, «Η Εκκλησία», σελ. 29.
3. Β.τ.Ε., Άπαντ. Αγ. Πατέρ., Ιω. Χρυσ., τόμ. 7, σελ. 20.
4. Παπασταματίου, «Σύγχ. Λεξ. Ελλην. Γλώσσης», σελ. 1310.
5. Γερβ. Παρασκευοπούλου, «Επίκαιρα προβλήματα», σελ. 146.
6. Π. Μπούμη, «Το κύρος και η ισχύς των Ιερ. Κανόνων», Α­θήναι 1985, σελ. 17.
7. Οσ. Νικοδ. «Ιερ. Πηδάλ.», έκδ. Αστέρος, σελ. 275.
8. Ε.Π.Ε., Μ. Βασιλ. τόμ. 2, σελ. 180.
9. Οσ. Νικοδ., «Συν. των δώδεκα μηνών του ενιαυτού», τόμ. Γ', σελ. 121.
10. Γερβ. Παρασκευοπούλου, «Επίκ. προβλ.», σελ. 145.
11. Γερβ. Παρασκευοπούλου, «Επίκ. προβλ.», σελ. 145.
12. Γερβ. Παρασκευοπούλου, «Επίκ. προβλ.», σελ. 145.
13. Η. LIDDELL - R. SCOTT, «Λεξ. Ελλ. Γλώσ.» τομ. Α', σελ. 605.
14. Π. Σαρτρ, «Θεός και Διάβολος», σελ. 10.
15. Η. LIDDELL - R. SCOTT, «Λεξ. Ελλ. Γλώσ.», σελ. 688.
16. Ε.Π.Ε. Ιω. Χρυσ. τόμ. 11, σελ. 232.

"ΔΙΑΦΩΤΙΣΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ"
Προσφορά στο λαό του Θεού από τις
Εκδόσεις «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2010

ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΙΚΟΙ ΛΟΓΟΙ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΗΣ

Η εξομολόγησις ξανά δι' ό,τι εξομολογήθης είναι απιστία εις το μυστήριον.
Κάθε πότε κοινωνείτε, κάθε πότε διψάει η ψυχή σας; Αν δεν σας έλθουν πάντως δάκρυα, να μη κοινωνήτε. Κάθε δέκα πέντε ημέρας, καλόν είναι. Αυτό όμως θα το κανονίση ο πνευματικός σας.
Μη λέτε πολλά. Κρατήστε την γλώσσαν. Αγαπήστε την σιωπήν. Αν την συνηθίσετε, μετά δεν θα θέλετε να ομιλήτε. Τόσον είναι όμορφη η σιωπή.
Αγαπήστε και την προσευχή. Ένας έκαμε προσευχή όλη την νύχτα. Τα λόγια της προσευχής του έρχονταν το ένα μετά το άλλο χωρίς δυσκολία.
Να έχετε χαράν! Η χαρά και η λύπη ας σας είναι φιλοξενούμενες, όχι όμως η απελπισία. Της απελπισίας να της κλείνετε την πόρτα! Ο Χριστιανός δεν πρέπει ούτε δειλός να είναι, ούτε απελπισία να έχει.
Οι άλλοι ό,τι γράμματα ξεύρουν, αυτά και σου λένε. Τα δικά τους ζουν, τα δικά τους ξεύρουν, αυτά σου λένε. Τα δικά σου δεν τα ζουν, δεν τα ξεύρουν, δεν τα αγαπούν! Πώς λοιπόν αφού δεν γνωρίζουν τη γλώσσα σου θέλεις να σου μιλήσουν!
Μη θυμώνετε. Θα σας ειρωνευθούν, θα υποφέρετε. Εσείς μη φοβάσθε. Σας προσφέρουν δηλ. πιπέρι, να δίδετε ζάχαρη. Εγώ πιπέρι δεν έχω να σκέπτεσθε, ζάχαρη έχω, ζάχαρη δίδω.
Σε κάθε προσευχή πρέπει να έχετε ένα κόμπο δάκρυ. Και σαν σας έλθη κατάνυξη, μη το λέτε πουθενά γιατί είναι θείον δώρον μήπως και το χάσετε!
Τον ιεροκήρυκα να τον ακούτε, αλλά μη ζυγώνετε πολύ. Όλοι άνθρωποι είμεθα. Πιθανόν να διαπιστώσετε αδυναμίες και να πείτε άλλα λέει και άλλα πράττει.
Να μη θυμώνετε. Να γλυκαίνετε με την ζάχαρη σας, δηλ. με τον καλόν σας λόγο τον άλλο.
Μη υποδεικνύεις, διότι, διδασκαλία δίχως θέλησιν του άλλου, έχθρα είναι και γίνεται αμαρτία και σε κείνον που ακούει και δεν κάνει και εσύ στεναχωρείσαι και ταράζεσαι.
Αγάπησε την κατάνυξιν, φέρνε στο νου σου τις αιτίες που θα σου φέρνουν δάκρυα.
Στον άλλο να λέγης τόσα, όσα νομίζεις ότι θα σηκώσει, όχι περισσότερα.
Όταν δίδης ελεημοσύνη, να μη εξετάζεις τι είναι το πρόσωπο που του δίδεις, αν είναι καλό ή κακό. Η ελεημοσύνη είναι σπουδαίο πράγμα, εξαλείφει πλήθος αμαρτιών.
Αποδειξις αγάπης προς τον Σωτήρα μας, είναι τα δάκρυα κατά την ώραν της προσευχής.
Εάν έχεις φόβο Κυρίου, έμαθες Θεολογίαν, Εάν δεν έχεις φόβον Κυρίου τέχνην έμαθες δια να ζήσης.
Το χτίσιμο με ξηρούς λίθους δεν είναι καλό. Χρειάζεται η λάσπη, χρειάζεται και ο ασβέστης. Έτσι και η προσευχή• χωρίς δάκρυα δεν είναι προσευχή. Χρειάζονται δάκρυα, αλλιώς ωφέλεια δεν μένει από την προσευχή.
Θα κάμης ό,τι ημπορείς διά τα παιδιά σου, διότι εις την αλλήν ζωήν ο Χριστός μας θα σου ζητήσει ή τα παιδιά σου σεσωσμένα ή τις πληγές στα γόνατά σου, από την πολλήν σου προσευχήν. Δεν γνωρίζουν δυστυχώς, οι γονείς την ευθύνην την οποίαν έχουν διά τα τέκνα των.
Κάθε άνθρωπος έχει κάποιο χάρισμα. Βρες το χάρισμά του και επαίνεσέ τον. Χρειάζεται και ο έπαινος (προς τόνωσιν) και η καλωσύνη και η αγάπη. Τότε ο άλλος και πολύ καλός να μη είναι, δια την τιμήν, τον έπαινον, την αγάπην που του εκδηλώνουν ελέγχεται και γίνεται καλύτερος.
Εις κληρικόν: Όσο μπορείς απέφευγε τα έξω. Κλείσου εις το δωμάτιόν σου. Σφίξε τον νου σου ν'ανοίξη να δης πνευματικόν φως. Να λέγης πότε να φθάσεις στο δωμάτιόν σου και να κλεισθής. Μελέτησε, προσευχήσου. Αν δεν είσαι ενισχυμένος πώς θα ενισχύσεις άλλους; Και ο κόσμος τρέχει, ζητά την δίψα της ψυχής να ικανοποιήσει από την Εκκλησίαν, από τα όργανά της, από το ράσον! Τι θα δώσεις αν δεν έχης και πώς θα έχεις αν δεν ζητήσης από τον Θεόν; Να κοπιάζης εις την προσευχήν και την μελέτην και θα ενισχύεσαι.
Ταπείνωσιν να έχεις. Όταν βρέχη το νερό δεν σταματά εις τις κορφές ή στα βουνά, αλλά κάτω εις την πεδιάδα. Οι ταπεινοί άνθρωποι έχουν χάριν, καρποφορίαν και ευλογίαν.
Είσαι ιερεύς; Να προσέχεις, δεν ανήκεις εις τον εαυτόν σου. Είσαι σαν μια βελόνα στα χέρια του Θεού. Να 'σαι καλός, να μη είσαι σα τη σκουριασμένη βελόνα που δεν μπορεί να κάνει τη δουλειά της. Δια τον εαυτό σου δηλ. αδυναμίες, πάθη κλπ. να μην υπάρχης. Το ράσον, η συνθήκη σου είναι με τον Θεόν, να σε συγκλονίζει και να λες, τι θέλει τούτο; Τι μου λέγει τούτο; Ναι ν’αγαπώ τον Θεόν και να εργάζωμαι εις ό,τι με έταξε.
Να προσέχης. Ο διάβολος παντοίους τρόπους μεταχειρίζεται για να βλάψη τον κληρικόν, διότι από έναν μόνον άγιο κληρικόν, χιλιάδες ημπορούν να ωφεληθούν και να σωθούν, όπως και από έναν που δεν αγωνίζεται, χιλιάδες ημπορούν να αφανισθούν.
Ο κληρικός πρέπει σαν τα πολυόμματα να είναι, δηλ. παντού μάτια να έχη, να είναι ακέραιος, δυνατός εις τον νουν, σοφός, άγιος.
Μετά τα λόγια της Ακολουθίας, Απόδειπνον κλπ. να παρακαλάς τον Θεόν και με απλά λόγια, με λόγια δικά σου για τα προβλήματά σου για τον πόνο σου, ως να είναι μπροστά σου και τον βλέπεις. Αυτά τα πονεμένα και κατανυκτικά λόγια, είναι σαν τα προσανάμματα δια να πιάσει η φωτιά, δηλ. ο πόθος δια τον Θεόν. Και τότε έρχονται και τα δάκρυα.

http://www.facebook.com/?ref=home#!/notes/giannis-spanos/apophthegmatikoi-logoi-tou-gerontosieronymos-tes-aigines/325796490394